دلتنگی، فقط یک کلمه برای تو

شبی آرام و نقره فام، برفی و مهتابی است. دانه‌های برف به زیبایی فرود می‌آیند، آب می‌شوند و در ناودانی‌ها جاری می‌شوند. برف بر روی درختان کاج و تنه درختان برق می‌زند. امیر در ماشین جلوی خانه‌اش نشسته که گربه‌ای از روی دیوار روی ماشین می‌پرد. گربه از شیشه جلو روی برف‌ها سر می‌خورد و از روی کاپوت پایین می‌پرد. امیر بالاخره سرش را از لپ‌تاپ بیرون می‌کشد و به خانه می‌رود.

به طبقه سوم که می‌رسد، اول زنگ می‌زند؛ بعد با کلیدش در را باز می‌کند. هنوز بوی قهوه دم‌نکرده در هواست. انگار نازی پیش پای او قهوه درست کرده است. صدا می‌زند: «نازی سلام، مگه قرار نبود این وقت قهوه نخوری؟ بی‌خواب نشی عزیزم؟» خانه تاریک است؛ یکی دو چراغ روشن می‌کند و خودش را روی مبل ول می‌کند. نازی از آشپزخانه می‌گوید: «سلام ریشو جونم، چقدر دیر اومدی دلم برات تنگ شده بود.» کاکل‌زری‌شان با دیدن امیر لبخند می‌زند و خودش را چاردست و پا به بابا می‌رساند. با لبخندش امیر هم لبخند بی‌حالی می‌زند. همین جور که بچه را بلند می‌کند دنبال کنترل تلوزیون می‌گردد. «لااقل چارقدم راه می‌رفتی چاردونه برف به ریشات بچسبه؛ حالا چطوری آدم برفی صدات کنم؟» امیر به سمت آشپزخانه می‌رود و همین جور که بچه بغلش بود زنش را بغل می‌کند، لب‌هایش را می‌بوسد و می‌گوید: «لابلای موهات و ریشایِ من قبلا برف اومده.» صدای بچه در می‌آید. نازی هلش می‌دهد جلوی آینه آشپزخانه تا هر سه تایی‌شان در قابی کنار هم باشند. عکس سه‌تایی‌شان را می‌بیند که در آینده روی در یخچال می‌چسباند.

دوباره امیر روی مبل ولو می‌شود. بچه داشت موهای پای امیر رو می‌کشید. آرام کاکل‌زری را بغل می‌کند. چقدر دلش می‌خواست کاکل‌زری داشته باشد. همین جوری خودش را به هم‌زن (نازی به کنترل تلویزیون می‌گوید) می‌رساند و چند کانال عوض می‌کند، بعد دوباره می‌آید سراغ بچه. می‌گوید «سلام بابا، سلام مرغ عشق بابا، چطوری کبوترم، چطوری خنگ‌جونم؟» نازی از آشپزخانه می‌گوید: «با بچه درست صحبت کن یاد می‌گیره.» امیر ادامه می‌دهد: «بابا خر نباشیا، حقت رو از این گوسفندا بگیر مثل یه گرگ. تو جنگل فقط خودتی و خدا.» نازی صداش درمی‌یاد «می‌شه به جای این حیوونا اسم بابا مامانشو یادش بدی؟» بچه با همان دست‌های کوچکش موهای سر بابا را می‌کشد. برای امیر این کار مثل نوازش می‌ماند. نازی می‌آید بوسه‌ای به لب امیر می‌گذارد و می‌گوید: «خسته نباشی عزیزم. اخماتو وا کن. تا یه ربع دیگه غذا حاضر می‌شه.» و برمی‌گردد آشپزخانه. امیر روی زمین دراز می‌کشد می‌خوابد؛ بچه با صورتش بازی می‌کند.

نازی اخلاق امیر را می‌شناسد. با این که خسته بود منتظر ماند تا وقت خواب امیر برسد. بعد آرام رفت دستش دور گردن امیر انداخت و گفت: «خوشگلم بیا بریم مثل احمقا بخوابیم. امشب من بغل لازمم. تا کی می‌خوای بیدار بمونی خنگ‌جونم؟» این‌ها کلماتی بود که امیر دوست داشت بشنود. بعد رفت در تخت‌خواب یک‌نفره‌اش با هم خوابیدند.

نیمه‌های شب صدای بچه امیر را بیدار کرد. تو هال رفت تا بچه را آرام کند. آنجا نبود. نازی هم توی رختخواب نبود پس منطقا با هم بودند. حتما دوباره بی‌خواب شده؛ ای وای ازین قهوه‌های بی‌محل. می‌رود سمت سه تار اما این وقت شب نمی‌خواهد کسی را اذیت کند. همین طور که زیرلب زمزمه می‌کند با دستش روی میز ضرب می‌گیرد. «ما سرخوشانِ مستِ دل از دست داده‌ایم؛ همراز عشق و هم‌نفسِ جام باده‌ایم. ما سرخوشان مست دل از دست داده‌ایم؛ همراز عشق و هم‌نفس جام باده‌ایم. بر ما بسی کمان ملامت کشیده‌اند .. هیییی ... تا کار خود ز ابروی جانان گشاده‌ایم» بعد مکثی کرد و گفت: «حیف، حیف». گرچه اتاق گرم و تختواب نرم است، انگار بی‌خوابی نازی به او هم سرایت کرده است. تقریبا هر شب همین طور است.

«چقدر این شب‌های زمستان طولانی و انتظار سپیده صبح را کشیدن زجرآور است.» امیر به برف روی درختان چشم می‌دوزد. با همان حال خواب و بیدار از یکی از کشوهای میز دفترچه یشمی را بیرون می‌کشد و برگردد توی هال تا هر چیزی به ذهنش می‌رسد را بنویسد. یک جاهایی را اختصاری نوشت که اگر نازی خواند نفهمد. در همان حال روی زمین خوابش می‌برد. ترجیح می‌دهد به جای تختخواب یک نفره روی زمین بخوابد.

صبح وقتی امیر از خواب بیدار می‌شود هیچکس در خانه نیست. برفی روی کاج‌ها نیست. انگار آفتاب همه چیز را آب کرده است.

چرا این داستان را نوشتم:

اقتضای حال و هوای این روزها گله و شکایت از قطعی اینترنت است که واقعا واقعا غمگینم کرد. خوشبختانه دوستان خوبم از خجالت این وضعیت به خوبی درآمده‌اند. فکر کردم من به سراغ رسالت مهم‌تری بروم و از عشق، دلتنگی و محبت برایتان بگویم.

مثل خیلی از پدر مادرهای ایرانی، در خانواده ما هم بابا مامان در مقابل بچه‌ها واکنش گرم نشان نمی‌دادند. من دلم می‌خواست فضای خانواده خودم گرم‌تر باشد. برای همین آن چیزی را که می‌خواستم نوشتم تا روزی روزگاری به آن برسم.

داستان بالا در مورد فقدان است؛ چه برای کسانی که رفته‌اند و هنوز با آن‌ها زندگی می‌کنیم؛ چه برای کسانی که هنوز نیامده‌اند و ما رویای حضورشان را در سر می‌پرورانیم. قرار نیست فضای خشک و سرد خانه تا ابد همین جور باشد. قوه خیال برای همین وقت‌هاست. به زندگی رنگ معنا و حیات می‌دهد.