حدود دو ماه پیش برای بیرون جهیدن از سیاه‌چاله روحی روانی‌ام موسیقی را شروع کردم. هیچ ایده‌ای نداشتم از کجا شروع کنم. جسته گریخته هر کس پیشنهادی داد. توحید گفت:«دستت ببینم.. همین دیگه.. انگشتات کوچیکه برو کوبه‌ای بزن.» عاشق تجویزهای سریع و دقیق‌ش شدم. خودش کاخن می‌زند. طناز از در آمد تو، گفت: «دف نزن آقا که گوشت سنگین می‌شه. برو که عاشق پیانو می‌شی.» حدودا ده دقیقه حرف زد که خلاصه‌اش همین دو جمله می‌شد. خودش توی هر دو استاد است. دف را از پایتخت دف ایران، کردستان یاد گرفته و پیانو هم خانواده‌شان عقل کرده‌اند از بچگی کلاس گذاشتندش. اخیرا که برای پرینستون اقدام می‌کرد نمونه کار پیانو فرستاد. دو ماه، حدودا روزی سه ساعت در آموزشگاه تمرین کرد و ۴ قطعه درجه یک موسیقی کلاسیک برایشان فرستاد. شرمنده، من از این پشتکارها ندارم. زمان دانشجوی‌ام در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران صبح‌ها از سر شیطنت و کنجکاوی پیانو می‌زدم اما این کجا و آن کجا.
رفتم خانه محمد ویلون دست گرفتم. احساس پرویز یاحقی بودن کردم. آخرین باری که اجرای زنده ویولون دیدم کردستان اجرای یکی از کامکار بود. عجیب حس خوشی داشت. همین که ساز را بغل می‌کنی و مثل بچه‌ات نوازشش می‌کنی حس خوبی دارد. همه حرف‌هایشان را زدند اما نهایتا صدای بازار از همه بلندتر بود. یک سه تار مشقی خوب حدود ۵۰۰ هزار تومان می‌شد که قیمت‌ش به من زور نمی‌آورد. دست نامرئی بازار به من سه‌تار داد.
بعد از شش هشت جلسه پیشرفت خیلی خیلی کوچکی داشتم. امروز استادم، خانم مسائلی آب پاکی را روی دستم ریخت. گفت یکی از شاگردهایش که معلول ذهنی بوده، سه تار یاد گرفته است. «این آدم‌ها پشتکارشان بیشتر است. هر کسی در این دنیا می‌تواند سه‌تار یاد بگیرد. فقط تمرین می‌خواهد.» باور کنید گاهی احساس خنگی می‌کنم از بس همه چیز را با هم قاطی می‌کنم. دست، پا و نت را جابجا می‌زنم. در طول دوره آموزشم یک جایی ناامید شدم. آن وقتی که سردار را شهید کردند، هواپیما را انداختند و باقی فجایع. خبرها سنگین بود، کارهای دانشگاه از آن سنگین‌تر. با بغض کار می‌کردیم. آن موقع سه تار را ول کردم و به خودم کمی فضا دادم اما دوباره برگشتم. با خودم گفتم حتی اگر شکست بخورم ادامه می‌دهم. این هفته بدون این که به نتیجه فکر کنم تمرین کردم. آن هم نه هر روز که با این حجم کار از توانم خارج بود.
استادم که ساز بدست می‌گیرد گویا معجزه می‌شود. انگشتانش نرم و آرام روی سه تار می‌لغزند و نوایی دلنشین خلق می‌شود. بعد از بیست سال برای او عادی است. این من هستم که هنوز هم تعجب می‌کنم و نمی‌دانم چطور دست، ساز و نت را تنظیم می‌کند. درعوض به من می‌گوید انگشتانم هرزروی دارد! از بس که انگشت‌هایم را الکی جابجا می‌کنم. من خودم می‌فهمم اشتباهم را اما فعلا یک چیزهایی را نمی‌توانم کنترل کنم! اما او، انگار که بخشی از وجودش باشد، به دلنشینی صدای همایون ساز می‌زند و قند در دلم آب می‌شود. استادم که ساز می‌زند حس و حال محیط عوض می‌شود.
من اوایل مثل دسته بیل ساز دستم می‌گرفتم. اینقدر زمخت و ناشی. صدای نت خوانی خودم را حین ساز زدن دوست نداشتم. عصا قورت داده ساز را دست می‌گرفتم. حالا کمی ترسم ریخته و با ساز رفیق شده‌ام. امروز چند بار از سر مهر و وفا سازم را بوسیدم. نت‌خوانی‌ام کمی نرم‌تر و مهربان‌تر شده. چیزی نیست که به چشم بیاید اما خودم می‌فهمم. با این حال هنوز هم تند و تیز ناشیانه می‌زنم. می‌فهمم راه زیادی پیش رو دارم. من همین که ترانه‌ای را بزنم از عشق می‌میرم. امیدوارم به آن روز برسم. باید روز لذت‌بخشی باشد.
بعد از شش هشت هفته از خودم راضی‌ام. همین که پرده گرفتن را بلد شده‌ام جذاب است. خوشحالم که می‌توانم ریتم پرده‌های ساده را رعایت کنم. با همین دست فرمان یک ماه دیگر می‌توانم یک آهنگ ساده لری بزنم. از همین حالا فکر چنین لحظه‌ای وجودم را می‌لرزاند.
جدای از همه این حرف‌ها در حال کسب تجربه کاملا متفاوتی هستم. من قبلا چنین حسی را ندیده بودم. این که یک زاویه جدیدی از روح و روانم، ... یک هارمونی جدید در وجودم خلق می‌کنم، زیباست. مثل آلیس وارد سرزمین عجایب شده‌ام و اتفاقات سورئال می‌افتد. آن احساسی را دارم که آرم استرانگ روی ماه قدم برمی‌داشت و به زمین نگاه کرد. من و آرم استرانگ با هم یک دنیای جدید کشف کردیم.
