آقای جیم ۵۰ و خورده‌ای سال دارد. وضع مالی عالی، همه چی جور. حالا آمده رویای بچگی‌اش را عملی کند. انگلیسی حرف بزند. شدنی‌ست؟ قطعا.
امروز جلسه چهارم بود. ابتدا کمی روی جمله‌سازی کار کردیم. بعد سه تا چیز ساده یاد گرفتیم: روزهای هفته، شمارش صفر تا ده (و نه بیشتر) و چند تا greeting خیلی ساده. در کل جلسه خوبی بود، با لبخند و چایی شروع شد و با شکلات تمام شد. اما می‌خواهم حرف مهمی را بگویم: در همین مدت (حدودا یک ساعت نیم) با بچه‌های جوان‌تر می‌توانم مطالب قوی‌تر و گسترده‌تری کار کنم.
یادگیری در ابتدا کند است؛ در سنین بالاتر کندتر هم می‌شود. آدم‌های بزرگتر حوصله کمتری دارند. ذهن‌شان درگیری بیشتری دارد. وقت آزاد کمتری هم دارند. مهم‌تر از همه انگیزه یک جوان بیست ساله یا بچه ده دوازده ساله را ندارند. چشم‌اندازی که جوان پیش‌رو می‌بیند بسیار گسترده‌تر و جذاب‌تر است تا مرد میان‌سال یا سالمند.
وقت و انرژی که جوان می‌تواند بگذارد و نتیجه‌ای که می‌گیرد به مراتب بیشتر است.
قصدم مقایسه نیست. قطعا جوان‌های امروز به ابزارهای پیشرفته‌تر و گسترده‌تری دسترسی دارند. مرد ۵۰ یا ۶۰ ساله روزگار خودشان را داشته‌اند. بابای خودم بعد از روزگاری رفت و برگشت در زبان بالاخره در اواخر ۵۰ یاد گرفتن زبان را جدی دنبال کرد. قبل از مدام نگران هزینه‌ها و اتفاقات دوربرش بود. باید حق داد که مسئولانه زندگی کرده‌اند.
که وقتی رویایی در دل داشته باشی آخر عاقبت سراغش می‌روی. من تمام قد به احترام این زبان‌آموز میان‌سال بلند می‌شوم. شجاعت و جسارت‌ش را تحسین‌ش می‌کنم اما مسیر پیش‌رو هم آسان نیست. احتمال زیادی دارد قبل از این که کار به نتیجه برسد و احساس رشد کند، در دره ناامیدی بیافتد. حداقل باید شش ماه تا یکسال دوام بیاورد. این کار راحتی نیست.
اگر زودتر شروع کنی، انرژی و انگیزه بیشتری داری که با مشکلات بجنگی. احتمال بیشتری دارد مسیر طولانی‌تری را در رویایت سفر می‌کنی. به معجزه ایمان داشته باشید. از یک جایی به بعد رشد تصاعدی‌ست. چشم‌انداز باشکوه‌تری تجربه می‌کنی.
زودتر سراغ رویاهایتان بروید. باور کنید بعد از بیست سالگی همه گرفتاریم. بلوغ یعنی قبول مسئولیت. لابلای مسئولیت‌ها رویایتان را بسازید!
