تا حالا شده که دلت بخواد احساسات واقعی آدما رو بفهمی؟
بچه که بودم عینک میزدم از یه مغازه قدیمی یه عینک دست دوم خریدم اوایل همچی عادی بود تا زمانی که دیدم وقتی مامانم میخنده یه حباب بالا سرش ظاهر میشه. عینکمو برداشتم تمیز کنم ولی بازم حباب مونده بود داشت با دوستاش حرف میزد و آروم میخندید حبابی که بالا سرش بود بنفش کم رنگ بود با خودم گفتم:«مشکلی نیست اهمیتی نمیدهم بهش.»

ولی وقتی حرفشون تموم شد حبابها پاک شدن.
اولش ترسیدم با خودم گفتم شاید خطای دید بوده.
خوابیدم. صبح که رفتم مدرسه با دوستام حرف میزدم یکیشون خندید حباب بالای سرش طلایی بود. گفتم نکنه شاید عینکه مشکل داره، نه چشم من بعد از مدرسه رفتم مغازه قدیمی نزدیک مدرسمون بهش توضیح دادم یکم مکث کرد و گفت:«بهت کدوم عینکو داده بودم؟»
چون نمیتونستم درست ببینم در آورده بودمش و عینک اصلی خودمو زدم از کیفم در آوردم و نشوند دادم! بهم گفت:«راجب این عینک چیزی بهت نگفتم؟»
گفتم:«از یه پسر بچه خریدمش! »
دوباره بعد از کمی مکث...
گفتش:«این عینک یه قدرت عجیب داره که میتونی لبخند واقعی آدما رو ببینی لبخند اصلی آدما طلایی و لبخند الکی بنفش کم رنگ میشه.»
اولش تعجب کردم...
گفتم:«مرسی از کمک هاتون.»
گفتش:«کجا میری باید عینکو بهم بدی!»
گفتم:«من چشم ضعیفه حالا نمیشه نگهش دارم؟»
گفت:«باشه ولی مواظب باش نشکنه.»
گفتم مرسی ازتون و سریع از اون مغازه عجیب اومدم بیرون...
این داستان ادامه دارد