در زمان غیبت؛ امام زمان (علیه السلام) را به خورشید پشت ابر تشبیه کرده اند «مام مهدى عليه السلام : أمّا وَجهُ الاِنتفاعِ بِي في غَيبَتي فَكَالاِنتِفاعِ بِالشَّمسِ إذا غَيَّبَها عَنِ الأبصارِ السَّحابُ»،[1] در زمان غیبت نحوه انتفاع از من مانند وقتی است که خورشید پشت ابر باشد، با توجه به این فرمایش چند نکته در رابطه با این تشبیه بیان کنیم؛ اولاً: امام زمان (علیه السلام) به خورشید تشبیه شده است، پس آفتاب باید ویژگی های خاصی داشته باشد تا این تشبیه معنا داشته باشد، بنابراین چندتا از اوصاف خورشید را نام ببریم.
۱- خورشید در مرکز قرار دارد و بقیهی سیارات به دور آن میچرخند
۲- آفتاب هنگام تابش بر همه موجودات بدون هیچ گونه تفاوتی میتابد (در خشکی یا دریا، بیابان یا سبزه زار و..)
۳- جنس فیض بخشی خورشید به موجودات از نور است
۴- در صورت عدم تابش و داشتن مانع(ابر) موجودات دیگر به مرور پژمرده میشوند
با در نظر گرفتن این ویژگی ها برای خورشید، حال به معنای روایت توجه کنیم، امام زمان (علیه السلام) نیز قطب عالم امکان است و تمام نعمت های الهی به واسطه ایشان به موجودات عالم میرسد، و آن حضرت چون امام است بدون هیچ گونه فرق گذاری بین غنی و فقیر، و طبقات اجتماعی به همه بشریت عنایت و توجه خاص دارد، هنگام توجه انسان به آن وجود نورانی به این شخص نیز نور افاضه میشود و او را نورانی میکند به قول علمای اخلاق حجاب ظلمانی از انسان دور میشود.
ثانیاً: تشبیه به پشت ابر شده است، یعنی خورشید موجود است اما ابر مانع دیدن آن شده است، پس امام زمان (علیه السلام) در بین ما حضور دارند اما ما آیشان را نمیبینیم و نمیشناسیم، علت آن هم گناهان ما است که مانند ابر مانع دیدن آن جمال نورانی شده است به عبارتی با گناهان برای خود یک ابر ضخیم درست کردهایم که مانع دیدن آن حضرت شده است.
نتیجه: امام زمان (علیه السلام) مانند خورشید عالم تاب در بین ما حضور دارند و به اندازه ای که گناهان ما کمتر شود توانایی دیدن و فیض بیشتر بردن از آن حضرت را به دست خواهیم آورد و یکی از نشانه های توجه خاص آن حضرت به ما این است که در طول شبانه روز چه مقدار به یاد ایشان هستیم هر اندازه ای که ما برای او دعا کینم یا به یاد ایشان باشیم به همان اندازه آن حضرت به ما توجه کرده است که توانستهایم به یاد ایشان باشیم، و مشکل کنونی جوامع بشری غفلت از آن خورشید عالم تاب است.