ای نورِ دیده من، این جانِ پر سودا سخت انتظارت میکشد. حال که صدایم به گوشت نمیرسد، طنینِ قلمم را به سویت میفرستم. از ساعتی که سایهی این اغتراب بر روز هایمان سنگینی میکند، لحظه ای از خیالت رها نیستم. در این وادیِ فراق، دلم به ایوان گذشته مینشیند و روزهایم در به خاطر آوردن دوبارهی نگاهت سپری میشود. فراموشت نشود عزیزِ من.. اگر روزی از غربتِ خویش آزرده شدی، به سویِ من بازآی که من وطن ِازلیِ تو هستم. _زهـرا'