در طول سالهایی که در ویرگول فعالیت داشته ام، همانند دنیای واقعی، همیشه در مورد چیزی که خیلی آزارم میداد می گفتم و نوشتم: سرکوفت زدن به مردم تحت ستم ایران. به عقیده راسخ بنده ریشه خیلی از اینها تفرقه افکنی و ایجاد حس ناامیدی بوده و هست. برای همین در سری داستان های مغز فندقی به تصویر کمدی آن پرداختم (دنیای مغز فندقی، مغز فندقی و دنیای اطلاعات، تا وقتی مردم ما به آگاهی نرسیدند)َ، در شکرخواری در دنیای مجازی به بررسی تقلید کوکورانه در شبکه های اجتماعی در شکل دهی آن و در بیاعتمادی و سرزنش در رژیمهای تمامیتخواه به نقش حکومت در دامن زدن به آن.

واکنش اخیر مردم به دو اثر موسیقی که اخیرا منتشر شدند این امید را در من بسیار زنده کرد که جامعه ما به این نتیجه رسیده است که گرفتن انگشت اتهام به سمت مردم کاری به غایت نادرست و چه بسا به دور از شرافت و وجدان است.
یکی خشم فرو خورده مردم را بر انگیخت و طرد هنرمند خودشیفته را به همراه داشت:

دیگری تحسین آقای صدا برای همصدایی با مردم:

از دیدن چنین روزی بسی شادمانم.