
به آرومی چشمانم رو باز کردم . دست های رایان که نزدیک صورتم بود و خودش ،کمی به جلو خم شده بود.
کمی جا خوردم ، رایان به حالت اولش برگشت.
-موهات جلوی صورتت ریخته بود.
موهایم را از آینه مرتب کردم و به بیرون نگاهی انداختم .
رسیده بودیم و ساعت یازده شب رو نشان می داد.
به نظر می رسید که، خیلی وقته از زمان خواستگاری گذشته .
-چرا بیدارم نکردی؟ به خاطر من هم که به خواستگاری نرسیدی.
-خیلی خسته به نظر می رسیدی . در ضمن نگران رستا نباش، خودم از دلش در میارم .
-ممنون که ،من رو رسوندی .
-خواهش می کنم .
از ماشین پیاده شد و از رایان خداحافظی کردم .
به محض این که من داخل رفتم ، رایان ماشین اش رو به راه انداخت .
از اونجا اسانسور خراب بود ،مجبور بودم چهار طبقه رو بالا برم .
تا برسم طبقه ی چهارم ،نفسی برایم نمونده بود .
همون طور که به سمت یخچال می رفتم ، دکمه های مانتوی رستا رو باز کردم .
از یخچال بطری اب معدنی رو باز کردم و سر کشیدم .
عطشم که بر طرف شد ،مانتوی رستا رو اویزون کردم .
خودم روی تخت پرت کردم.
طولی نکشید که ، دوباره خوابم برد .
صبح زود با صدای الارم گوشیم از خواب بلند شدم.
روی تختی ام رو مرتب کردم و برای خودم قهوه ای دم .
لباس هایم رو با یه تیشرت و شلوار گلبهی رنگ عوض کردم و موهایم از بالا بستم .
پیامی که دیشب برایم سارا فرستاده بود خوندم.
گفته بود، ممکنه برای گرفتن دوربین عکاسیش به این جا بیاد.
دفعه ی قبل که به خونه ام اومده بود ،دوربین عکاسی اش رو اینجا جا گذاشته بود.
همون طور که تمرینات کشش انجام می دادم ،زنگ در خونه خورد .
به احتمال این که ساراست ،در خونه رو باز کردم و به تمریناتم ادامه دادم .
-سلام
با دیدن رایان کمی جا خوردم
-این جا چیکار می کنی؟
پاکتی به دستم داد و گفت :
-دیشب لباسات رو توی ماشین جا گذاشته بودی .منم که مسیر به این جا می خورد گفتم این ها رو هم برات بیارم .
تازه یادم افتاد که پاکت لباس ها رو همراه خودم نیوردم .
-مرسی که آوری شون .
-خواهش می کنم
شالی سر کردم و گفتم : چی میل داری؟قهوه ؟
-بدم نمیاد بخورم .
این رو گفت روی مبل نشست نگاهی به خونه ام انداخت
- خونه ی قشنگی داری
-ممنون
یه هفته ای میشد که تازه به این خونه اسباب کشی کرده بودم .
دو تا قهوه برای خودم و رایان ریختم و نشستم . آروم آروم قهوه رو مزه مزه کرد .
-فکر می کردم علاقه ای نداری توی شرکت پدربزرگ کار بکنی
یه تای ابروم رو بالا در کمال خونسردی فنجون قهوه ام در دست گرفتم
-آدمه دیگه ممکنه نظرش عوض شه .
-راستش واسم سواله یهو بعد چند سال مخالفت شدید با پدربزرگ حالا یهو چرا علاقمند به کار در شرکت شدی؟
-چیه ترسیدی حالا یه رقیب داری؟
-نه فقط کنجکاو بودم ...
از جواب دادن طفره رفتم ریان هم خیلی پی قضیه رو نگرفت.
رایان بعد خوردن قهوه اش بلند شد.
-صبر کن منم باهات بیام پایین
سریع حاضر شدم و باهم سوار اسانسور شدیم طولی نکشید اسانسور متوقف شد
-چیشد ؟ چرا ایستاد ؟
ضربه ای به پیشانی ام زدم. تازه یادم افتاد ،که اسانسور هنوز خرابه و من یادم رفته بود.
-تو اسانسور گیر کردیم همش تقصیر منه یادم رفتش اسانسور خرابه ...
عرق سردی روی پیشونی رایان نشست و یهو نفس کم اورد .
حسابی با دیدن شرایط رایان ترسیده و نگران شده بودم .
رایان (کلاسترو فوبیا )فوبیای فضای بسته داشت و من باعث این حال او بودم .
علائمش کم داشت شروع می شد و نمی دونستم باید چیکار بکنم .
-کمک ،کمک کسی این جا نیست ما این جا گیر کردیم .
صدایی که اومد
-خانم زمانی شمایید؟الان تعمیرکار رو خبر می کنم .
رایان کلافه و ترسان دو دکمه ی بالای لباسش رو باز کرد.
-نمی تو...نم... نف....س... بک...شم .
خودم هم حسابی ترسیده بودم بیشتر نگران وضعیت رایان بود . بی هوا رایان رو اغوش کشیدم
-رایان ببین من رو ببین، چیزی نیست. اروم باش همه چیز درست می شه. من کنارتم .نترس
عطر تلخش در مشامم پیچید. کمی که آروم شد کمکش کردم کف اسانسور بشینه . خودمم با فاصله کنارش نشستم
بطری آب معدنی که در کیفم بود باز کردم و بهش دادم .
برای این که حواس رو پرت کنم گفتم:
-یادته بچه که بودیم، یه روز داشتیم قایم باشک بازی می کردیم. تو بالای درخت رفتی و همون جا خوابت برد. تا شب هر چی دنبالت گشتن پیدات نکردن ؟ بعدش من و بابام که باغ رو می گشتیم، تو رو بالای درخت پیدا کردیم .
با صدایی که از ته چاه می اومد گفت :مگه میشه فراموشش کنم ؟بعدش هم یه کتک حسابی از اقاجون خوردم .
-یه بارم یادته یکی از همین درخت ها وقتی سیب می چیدی افتادی ؟ پات شکست . کلا همیشه، از بچگی دردساز بودی . حتی یه بارم من رو انداختی توی استخر
-ولی توهم تلافیش رو در اوردی
خنده ای کردم
- خب حقت بود
همون لحظه در اسانسور باز شد .نفس اسوده ای کشیدم .
رایان هنوز کمی رنگ پریده به نظر می رسید.
شرمنده سرم رو پایین انداختم و گفتم :
-همش تقصیر من بود ، متاسفم .
لبخند کمرنگی زد .
-دختر خاله اگه متاسفی یه روز دعوتم کن بیرون تا بی حساب شیم
-قبوله