مدتی قبل، در یکی از هنرستان ها، مدیر بودم؛ اون روز، چند نفر از استادان، در دفتر حضور داشتن؛ یه دانش آموزی، سراسیمه، وارد دفتر شد؛ وقتی دید تنها نیستم، گفت: آقا اجازه؟ بعداً می آم؛ می گم! گفتم: نه، راحت باش و همین الآن، بگو. گفت: آقا اجازه؟ و با یه مقدمه ای و با صغری کبری کردن و پوزش خواستن، سرانجام گفت: فلان دانش آموز، ادای شمارو درمی آره همیشه و تقلید می کنه شمارو؛ حرکات شمارو انجام می ده و صداتونو درمی آره آقا. گفتم: باشه می تونی بری. زنگ تفریح بعدی، گفتم بگن اون دانش آموز بیاد دفتر. وقتی اومد، بهش گفتم: شنیده ام تقلید هم می کنی؟ درسته؟ گفت: آقا نه؛ آقا ببخشید؛ آقا دیگه از این کارا نمی کنم؛ آقا... گفتم: بسه دیگه؛ باید اجراء کنی؛ نقش منو، اجراء کن. گفت: آقا نمی تونم؛ آقا این دفعه رو ببخشید. گفتم: اجراء کن؛ زود باش. گفت: آقا اینجا که نمی شه پیش آقا معلمان. گفتم: زود باش اجراء کن. اجراء که کرد، همه مان از خنده، روده بر شده بودیم؛ خیلی ماهرانه، تقلید می کرد؛ هم تکیه کلام رو هم حرکات و هم صدامو؛ من از بس خندیده بودم، از چشام داشت آب می اومد؛ ماهیچه های شکمم درد گرفته بود از بس خندیده بودم؛ کارش، عالی بود؛ کف زدم براش و استادان هم البته با احتیاط از من و با چند لحظه تأخیر، کف زدن براش؛ بعدها، این دانش آموز رو حسابی تشویق کردم. از اون زمان، هفت سال می گذره. هفته قبل، همان دانش آموز رو جلوی یه دانشگاهی، دیدم؛ با کلی کاغذنوشته و با یه کیف و دوربین عکاسی آویزون از گردنش؛ ظاهراً، منتظر کسی بود؛ بعد از احوال پرسی، از کارش پرسیدم؛ گفت: در رشته هنر، داره تحصیل می کنه؛ معلوم بود از دانشجویان موفقی هم هستش. گفتم: انگار، منتظر کسی هستی؟ درسته؟ گفت: بله آقا؛ منتظر دوستم هستم؛ امروز، یه اجرای مهمی داریم آقا.
