
به مثابه برگ های سبزی که آهسته زرد میشوند و میمیرند؛ روزها یکی پس از دیگری از من رد میشوند و فرقی نمیکند چه قدر دستم را مشت کنم؛ زمان از لای دستهایم چکه چکه فرومیریزد. از انتظار، خشم، شادی و هر آنچه بر پوست نازک قلبم مینشیند تا دردها و خستگیهای مانده در تنم که فاکتور بگیرم چیزی نمیماند جز مشتی خاطره، که شبیه کلاغی نشسته روی برجی بلند، هر غروب در چشمهای من نگاه میکند و پر میکشد.
لبریزم از زندگی و باز هم ماهی ماند و آبی که نمیبیندش. غم میآید و میرود، زمان میورد، فرصت میرود، نشاط میرود، جوانی دود میشود و ما به استقامت کوهی از فولاد ایستادهایم تا در آینه ریزچروکها و تارهای رنگ باخته از حسرت را بشماریم.
و حق با تو بود، من هرگز دوباره جوان نمیشوم و هیچکس روزهای بیست سالگی را به من باز نخواهد گرداند. حق با تو بود، که تمام رنجهای آویخته از گردنم از دور است که مسخره میشوند.
دلگیرتر از همیشه به تمنای عقربه نشستهام. لطفی کن و آهسته رد شو از من که گذر تو را میفهمم.
اما یاد گرفتهام زندگی، همین مسیر پر نشیب و فراز و اخم های گره خورده است.
که فرقی ندارد تو چه قدر احساسش کنی و سعی کنی قدرش را بدانی یا چه قدر جاهلانه بگذاری بگذرد.
شبهای بارانی از پشت پنجره خانه، همزدن شکر در چای صبحانه، طی کردن هر روزه یک مسیر برای یک قدم بالاتر رفتن، ترس از صدای انفجارهای شبانه، تلاشهای بی نتیجه و دیر رسیدن ها و برگهایی که در پاییز زیر پایت له میشوند، اخباری که مدام بالا و پایین میشوند و حتی طاقچهای که ناچارا هر هفته باید از نو غبارش را پاک کنی، زندگی را میسازند و من در توقع لحظات ناب و احساسات خوب و روزهای بهتر زندگی را میبازم. که چه قدر دیر میشود برای بیخیالی های بیست سالگی و ولگردی های شبانه، دیر میشود برای لمس سوز سرمای صبحهای زمستان در راه مدرسه، برای ذوق بازیهای کودکی و دیر میشوند برای زندگی کردن.
و به زودی رد میشوی از تمام درها برای آخرین بار. درهایی که بسته میشوند و مسیرهای یک طرفه که تمام میشوند و سیر مضحک خطی زمان.
دیر میشود و دیر میشود و دیر میشود و در انتها ما به زمان خواهیم باخت.
"اما دریغ چشمم چه تلخِ تلخ، پاییز را دوباره تماشا کرد و دیگر جوان نمیشوم نه به وعده عشق و نه به وعده چشمان تو و دیگر به شوق نمیآیم نه در بازی باد و نه در رقص گیسوان تو."
#هـ_نگامه