ویرگول
ورودثبت نام
Haniye Hariri
Haniye Haririهر طایفه‌ای ز من گمانی دارد
Haniye Hariri
Haniye Hariri
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

بیست رباعی از خیام، بخش اول


برخیز و بیا بتا برای دل ما

حل کن بحال خویشتن مشکل ما

یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم

زان پیش که کوزه ها کنند از گل ما





چون عهده نمی شود کسی فردا را

حالی خوش کن تو این دل شیدا را

می نوش بماهتاب ای ماه که ماه

بسیار بتابد و نیابد ما را




گر می نخوری طعنه مزن مستان را

بنیاد مکن تو حیله و دستان را

تو غرّه بدان مشو که می مینخوری

صد لقمه خوری که می غلامست آنرا




هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا

چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

معلوم نشد که در طربخانه خاک

نقاش ازل بهر چه آراست مرا




مايیم و می و مطرب و این کنج خراب

جان و دل و جام و جامه در رهن شراب

فارغ از امید رحمت و بیم عذاب

آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب




آن قصر که جمشید در او جام گرفت

آهو بچه کرد و روبه آرام گرفت

بهرام که گور میگرفتی همه عمر

دیدی که چگونه گور بهرام گرفت




ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست

بی باده ارغوان نمیباید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست

تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست




اکنون که گل سعادتت پر بار است

دست تو ز جام می چرا بیکار است

می خور که زمانه دشمنی غدّار است

دریافتن روز چنین دشوار است




امروز ترا دسترس فردا نیست

و اندیشه فردات بجز سودا نیست

ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست

کاین باقی عمر را بها پیدا نیست




ای آمده از عالم روحانی تفت

حیران شده در پنج و چهار وشش و هفت

می نوش ندانی ز کجا آمده ای

خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت




ای چرخ فلک خرابی از کینه تُست

بیدادگری شیوه دیرینه تُست

ای خاک اگر سینه تو بشکافند

بس گوهر قیمتی که در سینه تُست




ای دل چو زمانه میکند غمناکت

ناگه برود ز تن روان پاکت

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند

زان پیش که سبزه بردمد از خاکت




این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت

کس نیست که این گوهر تحقیق نسفت

هر کس سخنی از سر سودا گفتند

زآنروی که هست کس نمیداند گفت




این کوزه چو من عاشق زاری بوده است

در بند سر زلف نگاری بوده است

این دسته که بر گردن او میبینی

دستی است که بر گردن یاری بوده است





این کهنه رباط را که عالم نام است

وآرامگه ابلق صبح و شام است

بزمی است که وامانده صد جمشید است

قصری است که تکیه گاه صد بهرام است




این یکدوسه روز نوبت عمر گذشت

چون آب بجویبار و چون باد بدشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت

روزیکه نیامده است و روزیکه گذشت




پیش از من و تو لیل و نهاری بوده است

گردنده فلک نیز بکاری بوده است

هرجا که قدم نهی تو بر روی زمین

آن مردمک چشم نگاری بوده است




تا چند زنم بروی دریاها خشت

بیزار شدم ز بت پرستان کنشت

خیام، که گفت دوزخی خواهد بود

که رفت بدوزخ و که آمد ز بهشت




ترکیب طبایع چو بکام تو دمی است

رو شاد بزی اگرچه بر تو ستمی است

با اهل خرد باش که اصل تن تو

گردی و نسیمی و غباری و دمی است




چون بلبل مست راه در بستان یافت

روی گل و جام باده را خندان یافت

آمد بزبان حال  در گوشم گفت

دریاب که عمر رفته را نتوان یافت




چون نیست ز هر چه هست جز باد بدست

چون هست بهرچه هست نقصان شکست

انگار که هر چه هست در عالم نیست

پندار که هرچه نیست در عالم هست




هانیه حریری

۶
۱
Haniye Hariri
Haniye Hariri
هر طایفه‌ای ز من گمانی دارد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید