یکی از هزار مزایای قاتل بودن این است که به عنوان یک قاتل هرگز لازم نیست ساعت 5:0 صبح با صدای آزار دهنده زنگ ساعت بیدار شوید. و این اولین چیزی بود که شارلوت وقتی حول و حوش دو و بیست دقیقه عصر بیدار شد به آن فکر کرد.
خیلی سریع ترکیب همیشگی فیشنت، تیشرت و شلوار جینش را پوشید، با پرت کردن بالشتی در صورت زک او را از رفتن خود آگاه کرد و به راه افتاد.

در راه پله خانه قربانی بود که کم کم وحشت وجودش را پر کرد. دم در، لرزش دست هایش را با تکانی بیش از حد محکم از بین برد. ترسیدن از چنین چیز مسخره ای احمقانه بود. ماهرانه قفل در را باز کرد و وارد شد. هدف مرد میانسال احمقی بود که حالا داشت در آشپزخانه برای خودش قهوه اماده میکرد. شرایط برای حمله مورد ععلاقه شارلوت آماده بود. مثل دختر بچه پنج ساله ای در حال بازی از پشت مرد جلو پرید بلند جیغ زد:
+پخ!
قهقهه نیمه شیطانی ای زد و مرد تلو تلو خورد. بدون اتلاف وقت با مشت در قفسه سینه اش کوبید و به راحتی صدای شکستن سه تا از دنده ها را تشخیص داد. مرد در جواب گیج و ویج با لگد به شکم شارلوت کوبید و شارلوت سرفه کنان چند قدم آنطرف تر پرتاب شد. پیش از اینکه کاری از دستش بربیاید مرد خیز برداشت و گردن او را گرفت. چشم های شارلوت گشاد شدند.
+و..ولم... کن... نمی... ن... ن...نفس...
کلمات دیگر از دهانش بیرون نمیآمدند.
نه... نه... چشم هایش اهسته روی هم رفت.
.
.
.
مرد با دیدن صورت بی حرکت شارلوت او را روی زمین پرت کرد و رفت تا احتمالا به پلیس زنگ بزند. به محض اینکه کاملا پشت به شارلوت قرار گرفت شارلوت بلند شد و خندید.
+مردک زود باور...
چاقویش را از چکمه ام بیرون کشید. پیش از اینکه مرد فرصت واکنش نشان دادن داشته باشد چاقو را در شکم او فرو کرد و از صدای فریاد مرد لذت برد. ایستاد، با لبخند جان دادن مرد را تماشا کرد و در لحظه آخر برایش دست تکان داد.
هرچند که... شارلوت بعدها بارها آرزو کرده بود که کاش وقت با ارزشش را بجای لبخند زدن، صرف پیدا کردن چیزی برای دفاع از خودش در برابر غریبه ای که در اتاق پنهان شده بود میکرد...