یه جمله ای بود که خیلی باهاش همزاد پنداری کردم: «ادم ها مینویسن، چون کسی نیست که بهشون گوش بده» .
دفترچه قرمزی که از نصفش گذشته، همه ی حرفاییه که واضحه کسی حال نداره هر روز از اول بهشون گوش بده. حتی چندبار یه شخصیت خیالی ساختم و براش نامه نوشتم و از خودم گفتم، نمیدونم چرا، نمیدونم چرا نیاز داریم تمام جزئیات ذهنمون رو به یکی بگیم. گیرم که خیالی باشه، گیرم که کاغذ باشه. بحث تنهایی و نداشتن دوست و اینا نیست، انگار همیشه یسری حرف هست که هرچقدرم کسی رو داشته باشی(چرا جمله بندی درستشو پیدا نمیکنم؟ :/)، کسی نیست بهشون گوش بده.
هربار بیشتر احساس میکنم ویرگول چقد فوق العادست. نه اینکه ویرگول چیز خاصی باشه، صرف اینکه میتونم مثل الان آزادانه بنویسم، بدون مانع نامرئی ای که همیشه نمیذاره راحت حرف بزنیم. بخوام بهتر توضیح بدم، فرض کنین همین حرفا رو بلند وسط خیابون میگفتم، خب سلامت روانیم زیر سوال میرفت. اینکارم عملا همونه، ولی برای همه عادیه، ادم احساس امنیت داره توش. کسی که نخواد نمیخونه. اینکه میتونم زیر پست یه غریبه راحت بنویسم و باهاش درباره در و دیوارا گپ بزنم، درحالی که حتی نمیدونم اسمش چیه، خیلی عجیب و قشنگه.
برای من که معمولا پیش آدمایی که نمیشناسم استرس ترسناکی میگیرم و حتی از حالت عادی ام احمق تر به نظر میرسم، این... فوق العادست.
میگن این از معایب شبکه های اجتماعیه، اینکه عادت میکنی به از راه دور تایپ کردن که معلومه راحت تره. ولی میتونم بگم گاهی واقعا کمکم میکنه.
تا حالا براتون پیش اومده یه آهنگ، باعث بشه تا چد ساعت حالتون بد شه؟ جالبیش اینجاست که با حال بدم مشکلی ندارم، حتی دلم میخواد چند روز توش غرق شم. حس بدی نیست، فقط... یجور استراحت کردنه شاید.
*این پست ام بخاطر اهنگی که نیروانا تو پستش گذاشته بود نوشته شد، یعنی باعث شد دلم بخواد بنویسم، هرچند که هیچ چیز معنی داری ننوشتم. و فکر کنم باید عذرخواهی کنم؟
