گاهی به این فکر می کنم که زندگی مثل لحظه های شادی مان به سرعت میگذرد. انگار که زمان هیچ معنایی ندارد. همین که به خود مان می آییم یک سال گذشته یا شاید هم ده سال. آنقدر در پیچ و تاب زندگی گم می شویم که یاد مان می رود باید خیلی بیشتر از این ها از تک تک لحظه های مان استفاده می کردیم. باید هر ثانیه اش را آنقدر زندگی میکردیم که به اندازه یک سال طول بکشد.
به نظرم اگر زندگی روی دور تند باشد و همه چیز به یک باره تجربه شود. این چنین زندگی مزه خوشایندی ندارد. انگار که هیچ حسی برای آدم باقی نمی ماند تا اسمش را بگذارد زندگی !
