همیشه دلم می خواست زمان متوقف بشه و برای چند روز هم که شده هیچ دغدغه ای نداشته باشم. دلم یه حسی مثل کما می خواست.
الان یه جورایی همون طور شده با شروع جنگ همه چی متوقف شد. امتحانا، پایاننامه ام و زندگیم متوقف شد. به خاطر شرایطی که به وجود اومده تنها کاری که می تونم بکنم اینه تو خونه بشینم
کتاب بخونم یا بخوابم یا فیلم ببینم.
دقیقا مثل این بود که یکی دست بزاره روی دکمه استپ زندگی!
هیچ دلم نمی خواست جنگ دکمه توقف زندگیم باشه. دلم نمی خواست زنگ تفریح زندگیم با مرگ ادم ها رقم بخوره.
کاش میشد همه چی تموم بشه یه روز بلند شم و همه چی درست شده باشه.
