خوب که فکر میکنم میدونم این روزا چمه ولی انگار نمیتونم هضمش کنم و قبول کنم شایدم نمیخام ... حال غریبیه ولی یه غریبه ی آشنا که سالهاست دم دمای تولدم سر و کله اش پیدا میشه و مترسک وار خیلی چیزارو بهم یادآوری میکنه در آستانه ی یه سال بزرگتر شدنم به روایت شناسنامه بدون توجه به روایتِ و اعترافات خودم و بدون شنیدن نظر شخصی خودم درمورد اینکه که چقدر بزرگ شدم و پذیرش رشدم ...
حالِ امروزم متفاوته با دیروز ... اگه بخوام حال امروزم رو تداعی وار در قالب واژه ها بگم میشه این :
قاصدک جنگ هیاهو ترس تنهایی قرار فرار آواز دلتنگی دلخوشی اعتراف آرامش یکشنبه های تحلیل گریه سکوت مقاومت آرامش پس از طوفان همهمه انتظار ابهام خواب رویا و.......
و من در میان دال ها و مدلول های ذهنم سرگردان و رها ...
همین ...