
شهیدآوینی میگوید: رنج آوردگاهی است که جوهر وجودی انسان را از غیر او جدا میکند.
غریبه ترین واژه برای درک بشر عصر مدرنیته این واژه سه حرفی است : رنج .
ما رنج ناپذیرترین ابنا بشریم چون در ماشینی ترین سال های تاریخ زندگی میکنیم، بشر امروز رنج قدم برداشتن برای رسیدن به مقصد را نچشیده و اراده کند با گوشی موبایلاش رانندهای جلویش ایستاده
بشر امروز رنج کشت و کار یدی را نچشیده
یا رنجهایی مثل رنج دوری از خانواده و از دست دادن عزیز در جنگ و ... .
آسایش برای ما در بی مشکلی ترجمه میشود. اگر هم سالی چون سال 98 دچار یک رنج اجتماعی بشویم آن را به مثابه بدشانسی و یک مرحله از یک بازی کامپیوتری میدانیم و از خودمان دائم میپرسیم که GAME OVER میشویم یا نه !!
بعد هم در شبکه های اجتماعی خلاقیت به خرج میدهیم و مرحه بعدی را اژدها تصور میکنیم.
نتیجه این نابلدی ما برای رنج کشی این میشود که زندگی را تعطیل کرده، یک کنجی مینشینیم و تنها به بافتههای ذهنی خودمان میرسیم.
تحمل رنج و سختی به جرات میتوانم بگویم مهمترین مهارت زندگی است، چرا که ما همیشه در کشاکش یک مشکلی در زندگی هستیم. مشکلات اصل تغییر ناپذیر این دنیا هستند،مشکلاتی که میتوانند سازنده باشند اگر رنج کشیدن را بلد باشیم.
زندگی با هر پدر و مادری سختی هایی دارد
ازدواج با هر فردی هر چقدر هم شبیه به تو مشکلاتی دارد
هر رشته و حرفهای سختی های خودش را دارد
مشکلات همیشه هستند و رنج از ملازمان ما در این دنیا هستند.
در انتخاب ها باید ببینی که چه نوع سختیای را میتوانی به جان بخری
در حوادث رنجآفرین هم باید دنبال این باشی که چطور تاب آوری خودت را بالا ببری و چطور در خلال هر مسئله ای که هست مسیر خودت را پیش بروی !
من همیشه به برآیند زندگی نگاه میکنم و به زودگذر بودن آن،برآیند همیشه رو به جلو است و رو به رشد چرا که زمان در حال گذر است.
رنج این روزهای ما هم شده یک بیماری کوچکی شبیه سرماخوردگی که همیشه همراه من یکی که بوده.
اما چه مقدار بر این اتفاق صبر کرده ایم و این رنج را تحمل کرده ایم ؟
تحمل کردن به معنای غرنزدن و گلایه نکردن نیست، صبر بر رنج را من اینطور معنا میکنم که تو راه خودت را بروی، گاهی رنج ممکن است تو را عقب بکشد و سرعتت را کم کند اما صبر یعنی تو جلو بروی با چشم پوشیدن بر تمام رنج های زمانه !
دلهره و ترس یک راهکاری است که ما در این رنج انتخاب کرده ایم ،دلهره های جدید برای ما شده ترس از مرگ ،ترس از ابتلا و ترس از تنهایی عمیق.
یک عقیده جالب و جدید هم پیدا کرده ایم که مرگ ناشی از کرونا را خارج از سیستم محاسباتی خدا میدانیم.
اما از همه این قضایا که بگذریم
این شری که گریبانمان را گرفته و تمام شرور هستی منشا انسانی دارند، یعنی این بشر بوده که خلاف نظام خلقت یک گوشه ای کاری کرده که شر آن گریبان همه ما را گرفته.
اگر به این فکر کنیم که این بیماری یک جنگ بیلوژیک بوده یا ناشی از خفاش خوردن انسان به هر جهت دارد ما را برای یک
ورطهی جدید به نام جنگ بیولوژیک آماده می کند.
این باز هم فرصتی هست برای رشد و درخشیدن ایران در منطقه.
یک وجه مثبت این داستان هم ورود فرهنگ و ادبیات جهادی در بیمارستان هاست.
آیندهای که این انقلاب به دنبال رسیدن به آن است زمانی محقق میشود که فرهنگ و ادبیات معنوی و ارزشی در تمام سطوح جامعه رسوخ کند.
پیش از این شاید پزشکان کمتر از بقیه مشاغل درگیر فعالیت های اجتماعی ناشی از رنج عمومی میشدند اما الان واژگانی چون جهاد و مبارزه در این لایه و سطح در اجتماع ما هم نفوذ پیدا کرد.
انسان عصر حاضر کمتر زمانی یا شاید بتوانم بگویم محال بود که به این نسبت وقتش را با خانواده و درون خانه بگذراند اما این روزها طعم شیرین تمام وعده ها سر سفره بودن و با هم زندگی کردن و نوع جدیدی از ارتباط با خانواده را داریم تمرین می کنیم.
همیشه بحران های اجتماعی به ما کمک کرده اند که ما از سطحی از حیات اجتماعی به سطحی ارزش محور از این حیات برسیم.
امروز هم این اتفاق خواهد افتاد، کرونا میرود و همانطور که بسیاری از عزیزانمان را از ما گرفته، تغییراتی در عمق اجتماع هم ایجاد میکند.
اما بعد از این ورطه باید بنشینیم و حساب کنیم ببینیم این بحران با ما چه کار کرد؟
اگر بخواهیم پس از این دستمان پر باشد باید رنجش را به جان بخریم و قطار زندگیمان را متوقف نکنیم
اما اگر مغلوبش شویم که دیگر ...