
روزهاست که دارم فکر میکنم این کلمه های پراکنده در مغزم را چطور بنویسم و از کجا شروع کنم.
تا یاد مکالمه ی چند هفته پیش با دوستی افتادم. داشتیم راجع به تاثیری که انقلاب در رشد علمی و جایگاه ایران در جهان گذاشته، صحبت می کردیم. جای تعجب هم ندارد اگر بگویم که آغاز بحث با خطایی بود که پدافند هوایی سپاه مرتکبش شده بود. همان لحظه که مشغول چت بودیم دو خبر دیگر از دو سانحه دیگر در کشور در خبرگزاری ها پیچید: یکی انحراف قطار از ریل راه آهن و دیگری چپ کردن یک اتوبوس.
این دو حادثه شده بود برگ برنده در دست آن رفیق تا بگوید : " نظر من را بخواهی ما ایرانی ها قطار و ماشین و هیچ چیز نباید بسازیم "
این حرف او من را به یاد رزم آرا انداخت. نخست وزیر پهلوی در سال 1329 را میگویم. همانکه در پاسخ به درخواست مجلس مبنی بر ملی شدن صنعت نفت، برای اثبات ناتوانی ملت ایران از اداره منابع نفتی خودمان فریاد زد "ملتی كه لیاقت لولهنگ سازی (آفتابه ) را ندارد چگونه میتواند صنعت نفت را اداره كند."

نطق ام تماما برای ادامه ی صحبت با آن دوست خشکید. و پر ازسوال شدم که چرا باید دانشجویی در جوان ترین و پرانگیزه ترین روزهای عمرش بگوید ما توانایی نداریم.
چرا جوان دانشجو که مغزش باید پر از ایده های بزرگ باشد میگوید :
ما نمیتوانیم صنعت داشته باشیم.
چرا کتاب هایی با نویسنده های ایرانی را از قفسه انتخاب نمیکند؟
چرا به جای دیدن نمودار رشد کشور دستش را صاف میگذارد بر عقب ماندگی ها و از تمام نقاط مثبت صرف نظر میکند؟
و هزار و یک چرای دیگر در ذهنم پیچ و تاب میخورد.
همین دسته از دوستان اگر هم زمانی تخصص پیدا کنند ترجیحشان بر این است که در جای دیگری
به بهره وری برسانندش.
این روزهای سخت که کمی بیشتر تا قله برایمان نمانده باید بیشتر از هر وقت مراقب ایرانی بودنمان باشیم. ایرانی نقد می کند، گله می کند، برای دردهای کشور فریاد می زند اما ته دلش می خواهد در نمودار رشد ایران به طور خالص با تکیه بر خودش با تمامیت های خودش و با حفظ استقلالش، به قله برسد.
خودش ایران را بسازد. ما اگر خودمان وطن را بسازیم ایران می شود وگرنه اگر اغیار دخالت داشته باشند می شویم نیویورک یا روسیه یا هند یا ژاپن. ما نمونه های عینی میخواهیم اما اگر میخواهیم ایران بسازیم باید خودمان بسازیم.
مشکل این جاست که ما انسان های وابسته ای شده ایم. فکر می کنیم یک عده آمده اند که کشور را مدیریت کنند و خودمان را در این سیستم بی تاثیر میدانیم.
تمام وقت هم دنبال سوتی گرفتن از هر مسئولی هستیم تا به سیستم تعمیماش دهیم و آن را از عرش به فرش بکشانیم.
ایران مائیم، دولت مائیم، نظام مائیم.
گاهی اوقات می شویم آن کودک پر توقعی که تنها نیاز به حمایت بی قید و شرط دارد و در برابر تمام مهربانی ها هم بی سپاس است.
اگر به فلان مسئول را مطابق فلان بند قانون خرده میگیریم، به خودمان هم باید خورده گیریم.
من یعنی یک قطعه از ایران و من هم وظایفی بر گردنم هست که اگر خواهان رشدام ناگزیرم که به آنها عمل کنم.
وقتی می توانیم بگوییم ایرانی هستیم که پای وطن بمانیم و ایمان به خودمان داشته باشیم، ایمان به خود یعنی عمل کردن به وظایف گذارده شده بر گردن، وظایف اجتماعی. قوی شدن و مرجع شدن در هر تخصصی که داریم برایش زحمت می کشیم.
محمدرضا شرفی خبوشان جایی نوشته است : " اینکه چرا ما مردمانی هستیم با این شمار مهاجرت به سرزمین های دیگر از هر قشری ریشه در نگاه ناساز ما دارد به سه مفهوم ملت، حکومت، و وطن. انسان ایرانی خود را ملت می بیند و از حکومت و وطن خواستاری می کند و متوقع است که حکومت اوضاعش را رو به راه کند و وطنش به سامان باشد. از این روست که مهاجرت می کند. انسان ایرانی از خود خواهد پرسید که از خویش کجا رود؟ وطن مائیم. آنچنان که حکومت مائیم. خواستاری از حکومت و وطن خواستاری از خویشتن است.
بعضی ها از این آب و خاک می روند و ترک وطن می کنند و عده ای دیگر با تزریق بی انگیزگی و بی اعتمادی ملی مثل رزم آرا.
رشد ملی زمانی به بار می رسد که هر ایرانی خود را حکومت ببیند و بداند کوچکترین کارهایی که می کند ایران را جلو می برد یا در همین جا نگه می دارد و یا حتی پرتش می کند به سال هایی پیش از این.
تو هر روز که بیدار می شوی اگر تجسم ات این باشد که رشد تو رشد این کشور است و ثانیه به ثانیه از زندگی تو تاریخ کشورت را می سازد، آنگاه ایرانی هستی!
حرفم را در همین جمله جمع میکنم :

غیرایرانی و جماعتی متخاصم دربرابر رشد کردن ما، هویت ما را نشانه گرفته.
از تغییر لباس من شروع شده تا رسیده به امروزی که هویت من را از درون نشانه گرفته اند. نشانه شان هم بذر امید و استقلال خواهی من است.
و وای بر ملتی که هویت اش را به فراموشی بسپارد!