
اولین بار که پای حرف هایش نشستم ۱۸ سالم بو. از غوغای کنکور رها شده بودم و حالا رو به رویش نشسته بودم و او برایم حرف میزد.
تفاوتش با هر استادی برایم این بود که حرفهایی میزد که حتی جنسش را هم تا به حال نشنیده بودم. هیچ کلامی تا به آن روز نتوانسته بود فرضیه های مغزیام را به چالش بکشد.
آخرین باری که اسم تمدن را شنیده بودم سر درس تاریخ بود و آشنایی با آریاییها و هخامنشیان و مادها .
حق داشتم بهت زده باشم و نفهمم چه میگوید.
او برای هر چیزی تعریف تازهای داشت.
انگار که از دنیای دیگری برایم میگفت
زاویه دیداش با تمام حرفهایی که ۱۲ سال در سیستم آموزشی شنیده بودم متفاوت بود.
جالبترین کلاس درسش روزی بود که داوینیسم را نقد میکرد و روزهایی که از هدف سیستم آموزشی میگفت و به ناکجاآبادی که انسان را هدایت میکند.
حرفهایش برای منی که اولین بار پای این سبک حرف ها نشسته بودم غریبه بود.
طوری که کتابش را بستم و موکول کردم به زمانی دیگر به وقتی که بفهمم او از چه حرف میزند.
نمیدانم چرا از ابتدای کار توجه نداشتم نویسندهاش که بود...
بعد از اتمامِ ناتمام کتاب چشمم به نام مرتضی آوینی افتاد و تصویرذهنی بعد از آن روایت فتح بود و جنگ و هنر .
از آن لحظه دنبال پاسخ به این سوال بودم که مگر میشود یک آدم هم هندمند باشد، روایت فتح و فتح خون بیافریند .
هم متفکر باشد و از مبانی تمدن غرب بگوید .
هم آینده پژوه باشد و از افق های مقابل بشریت حرف بزند .
هم عارف باشد و مناجات بگوید .
او حتی رفتناش از این دنیا هم با قائدهای خاص است، شهادت.
اصلا او پطور فرصت کرد زمانه و تاریخ را بشناسد تا اینکه بخواهد اینقدر آثار بدیعی بیافریند؟
امروز جوابم را گرفتهام.
آوینی را عدم بندگیاش آوینی کرد.
او بندهی زمانهای که در آن زندگی میکرد نبود.
بندهی دنیا نبود.
اما بندگی را خوب بلد بود. روح او نیوشای عالم ملکوت بود.
حالا سوال من این است که چرا نباید اینچنین انسان عجیبی باشد؟
وقتی روح تو در جریان باشد و متصل به منبعی تمام نشدنی هر چیزی که از تو بیرون تراود جلوهای از عالم حقیقت است.
اینطور میشود که آوینی در تاریخ میماند.
اینگونه میشود که یک انسان برای انسانهای سال ها بعد از خودش هم الهام بخش است و تغییر دهندهی راه. ...

وحیدیامین پور جایی میگوید :
کسی که با آوینی سیر میکند و همراه میشود، رشد میکند.
آوینی انسان ها را بلند میکند و رشد میدهد.