
بامداد 26مین روز قرنطینه - اسفند 98
قرنطینهی خانگی فکریام کرده بود تا کار بدیعی را شروع کنم که بتوانم روزگار کنج نشینی را خوش بگذرانم.
از آنجایی که تنها راهکار من برای کار جدید یا انتخاب کتاب جدیدی است یا کلاس جدید، سری زدم به یک پوشه در درایو F لپتاپم که اسمش را دانشگاه من گذاشتهام.
بگذارید این را هم بگویم که تعطیلی دانشگاه به این طریق یک افسانه بود در ذهن من.
دانشگاه نمیروم، غیبت نمیخورم و حتی از درس ها هم عقب نمیافتم. ( در پرانتز بگویم که همیشه غبطه میخوردم به دانشجویان اوایل انقلاب که به خاطر آشوب آن روزها دانشگاهشان تعطیل شده بود و نشسته بودند پای بحث و کارهای تشکیلاتی )
ناگفته نماند که گاها دلم جنگ هم میخواست تا چنین فرصت رهایی از دانشگاه به دستم بیاید!
این را هم بگویم که هر روزی که میگذرد در یک گروه تلگرامی عضو میشوم که باید کل روز را فکر کنم این اسم انگلیسی مربوط به کدام یک از واحدهای مبارک است!
خیالی نیست یک دست فیلم ضبط شده و دانلود نشده دارم که انشاالله دو روز قبل از اتمام قرنطینه دانلودشان میکنم و میبینم، غصهای هم نیست چون این 8مین ترم شب امتحانی من است که اتفاقا با نمرههای مطلوبی هم به سر رسیده!
درایو F لپتاپ را میگفتم، پوشه را باز کردم و یکی از سخت ترین دورههایی که فکر میکردم بعد از کارشناسی باید سراغش بروم را شروع کردم، لپتاپ را برداشتم، پتویی به خود پیچیدم و نشستم لب پله در خنکای هوا تا جبرانی باشد برای بهاری که از دستمان خواهد رفت!
و اما استاد هنوز مقدمه درس را نگفته پرسید:
اگر ابن سینا به میان ما بیاید بیش از همه، از چه چیز تعجب میکند؟
این سوال بهانهای شد برای اینکه قیاس کنم زمانهمان را با آنچه قبلا بودهایم.
من فکر میکنم بوعلی اگر امروز بود از مواجهه جدید بشر با بیماری این روزها ماتش میبرد!
به چند دلیل :
بوعلی از اینان قطعا میپرسید مگر نشنیدهای گزارهی " لایمکن الفرار من حکومتک " را ؟
2. دوم از همه از مریضخانه و دواخانه متعجب میشد و دور افتادن بشریت از طبی چون طب بوعلی !
( نمیدانم چه شد که اینطور شد، اما خواندهام تا قرن 17 کتاب بوعلی handbook پزشکان بوده است، دقت کنید یک قرن قبل از قرن 18 )
3. سوم از همه وقتی خبر کشته شدن چندها تن ایرانی بر اثر مصرف الکل را میشنید، درجا سکته میزد و میمرد و برمیگشت به زمانه خودش در کتاب تاریخ