
علی صفائی حائری میگوید: " ما در مدرسه خروار خروار جواب داریم برای سوال هایی که نداریم"
مثل این جمله را از افراد بسیاری شنیدهایم.
ما از روز اول مدرسه با مفاهیم جدیدی از این جهان آشنا شدیم،از تفاوت آ با کلاه و بی کلاه گرفته تا جوش آمدن آب در دمای n درجه سانتی گراد.
تئوری اکثر منتقدین نظام آموزش پرورش و آموزش عالی ما این است که باید قبل از یاد دادن محتوا جدید به بچه ها در ذهنشان درباره محتوای جدید سوال ایجاد کرد.
البته که این هم نکته ی بسیار حائز اهمیتی است.
اما علاوه بر این موضوع به نظر میرسد مشکل ما از جای دیگری آب میخورد.
این مشکلات فرهنگی رایج:
تغییر های استراتژیک در زندگی افراد با قرار گرفتن در موقعیت های مختلف
رنگ عوض کردن زندگی ها
بی محابا و اساس حرف زدن و نوشتن
باور پذیری هر گزارهی ممکن به راحت ترین شکل
ناتوانی و بعضا گریز از تصمیم گیری جدی
جدی نگرفتن زندگی
ناتوانی در مدیریت مسیرهای بحرانی زندگی
و...
اینها همه از اینجایی آب میخورد که ما توانایی فکر کردن را نداریم و اگر هم فکر کنیم آن فکر به نتیجهای مستدل منتهی نمیشود بلکه تنها یک نشخوار فکری بوده است.
سیستم آموزشی بیش از اینکه وظیفهی عالم پروری داشته باشد وظیفه عاقل پروری دارد.
اینکه عقلانیت چیست در این مقال نمیگنجد اما ما بیش از آنکه به دانش نیاز داشته باشیم به دانش شناسی و مهارت شناختی نیاز داریم. اینکه بتوانیم استدلال کنیم و مباحث علمی را بپذیریم یا رد کنیم.
چرا ما تمام دانشی که در مدرسه یاد گرفته ایم را ملزم به پذیرش شدیم؟
چرا ندانستیم که در دنیا تنها یک اصل ثابت و تغییرناپذیر است آن علومی است که پشتوانه وحی دارد.
اینکه لیبرالیسم جهانی و نظم نوین جهانی سعی دارد انسان ها را تبدیل به آدم هایی باورپذیر کند به این معنا که به هیچ چیز شک نکنند جز در امور دینی خود، باعث شد ما تمام گزاره های علمی مدرسه را بپذیریم و مطمئن باشیم که هیچ تغییری نمیکنند .
مدرسه باید عقلانیت و مهارت سنجش گری را در ما تقویت کند،سنجش گری به این معنا که توانایی کشف واقعیت ها را داشته باشیم،قضاوت های صحیح داشته باشیم و ... .
استدلال ورزی مهارت گمشده ی ماست!
درباره این مهارت کلیدی که در قرنطینه برای یادگیریاش زمان گذاشتم، بیشتر خواهم نوشت.
درباره چیستی یک آدم عاقل اینجا نوشته ام.