غر بزنم یه کم.

این عمر طی نمودیم اندر امیدواری...

اما خوبیش اینه که میگذره. دارم این روزا سعی میکنم دفتر سوم مثنوی معنوی رو بخونم و بفهمم. حالا چرا مثنوی؟ خب چون ادبیات میخونم. زیباست، نه؟

وگرنه منو بکشی هم از غزلیات سعدی دست نمیکشم.

آهااااای؟ کسی هست که مثل من گیر کرده باشه توی هاله‌ای از بی‌تکلیفی؟