دختر کوچولویی بود با چشمهایی پر از سؤال و دنیایی پر از خیال. هر روز صبح، وقتی نور خورشید از میان پردههای اتاقش به صورتش میتابید، با هزاران فکر تازه از خواب بیدار میشد. برای او، دنیا جای بزرگی بود که هنوز خیلی چیزهایش را کشف نکرده بود.
او عاشق قصهها بود. شبها قبل از خواب، کنار پنجره مینشست و به آسمان نگاه میکرد. ستارهها برایش فقط چند نقطهی نورانی نبودند؛ هر کدامشان یک قصه داشتند. گاهی با خودش فکر میکرد شاید آن دوردستها، دختری شبیه خودش هم به آسمان نگاه میکند و آرزوهایش را به ستارهها میسپارد.
دخترک از همان کودکی یاد گرفته بود که همه چیز همیشه آنطور که میخواهد پیش نمیرود. بعضی روزها زمین میخورد، بعضی روزها دلش میگرفت و گاهی احساس میکرد هیچکس رؤیاهایش را نمیفهمد. اما هر بار که ناراحت میشد، مادرش دستهای کوچکش را میگرفت و میگفت: «اشکالی ندارد اگر امروز نتوانستی؛ فردا دوباره تلاش میکنی.»
همین جمله برای دخترک تبدیل به یک باور شد.
سال ها گذشت و دختر کوچولو بزرگتر شد، اما چیزی در وجودش تغییر نکرد؛ هنوز همان قلب کوچک و پر از آرزو را داشت. هنوز وقتی مشکلی سر راهش قرار میگرفت، به یاد میآورد که یک روز دختربچهای کنار پنجره نشسته بود و به ستارهها قول داده بود که روزی به رویاهایش برسد.
او فهمید بزرگ شدن فقط قد کشیدن و پشت سر گذاشتن سالها نیست؛ بزرگ شدن یعنی یاد بگیری بعد از هر زمین خوردن، دوباره بلند شوی.
و دخترک ادامه داد...
چون هنوز ستارههایی بودند که منتظر رسیدن او بودند.