
روابط عمومی شماره 1: «شما خبرنگاران وقت و بیوقت نمیشناسید چرا؟ حالا شما خوبید در ساعت اداری زنگ میزنید. دیشب یک خبرنگار خانم ساعت 2 نصف شب زنگ زد. منو خانمم در تخت بودیم. خب پیش خودش فکر نکرد خانمم درمورد من چه فکر میکند؟ نمیگوید چرا یک زن نصف شب به تو زنگ میزند؟»
من: جناب الان ساعت 10 صبح است. من یک هفته است که تماس میگیرم که نتیجه پیگیری مشکلی که گفتم را بدانم. نمیدانم این حرفها به بحث ما چه ارتباطی دارد؟
روابط عمومی شماره 2: «میدانید، مدیرکل رفته مرخصی. مرخصی شخصی. کسی نمیداند کی بر میگردد. حالا سوالهایت را برایم واتس اپ کن تا یک جوابی به آن بدهم.»
من: مصاحبه مکاتبهای برای وقتی است که هیچ دسترسی به مصاحبه شونده وجود ندارد. علاوهبراین این مصاحبه با روابط عمومی که نیست شما بخواهید چیزی برایم بنویسید. من فقط تلفنی با مدیرکل مصاحبه میکنم. پاسخهایشان را میخواهم بشنوم. میخواهم گفتوگو کنم چون مصاحبههای قبلیشان پاسخ قانع کنندهای نداشته است. اگر تمایلی ندارند در گزارشم مینویسم حاضر به گفتوگو نشدند!
روابط عمومی شماره 3: «فکر کردید ما اینجا بیکار نشستهایم تا پاسخ شما خبرنگاران را بدهیم؟ من هزارتا کار دارم. برو در اینترنت سرچ کن و جوابت را در مصاحبههای قبلی پیدا کن.»
من: وظیفه شما هماهنگی برای مصاحبه و همکاری با رسانهها است. من فرصت پاسخگویی را به سازمانتان دادم. در گزارشم قید میکنم که حاضر به پاسخگویی نشدید. رفتار توهینآمیز شما را فراموش نمیکنم. ولی در گزارشم واقعیات را با بیطرفی مینویسیم.
برخی از وظایف روابط عمومی: