کمتر از یک ماه مانده به 27 سالگی و من گیجم
از بچگی رویا های زیادی داشتم. برنامه ام برای 15 سالگی خرخونی بود و یادگیری زبان سوم
برای 18 سالگی بهترین دانشگاه
برای 21 کار عالی و
و برای 25 گشتن دنیا و شاید عشق و شاید ازدواج.
بماند که اون قبلیا هم عملی نشد اما هیچوقت به بیست و هفت سالگی فکر نکردم.
شاید فکر میکردم تو همون بیست و پنج سالگی زندگیم تموم میشه یا اینکه هیجانش رو از دست میده و درگیر روزمرگی میشم.
نمیدونم اون موقع چی تو سرم بود.
اما حالا در آستانه بیست و هفت سالگی
بهش که فکر میکردم دوستش دارم
حالم با خودم خوبه
میتونم به اندازه یک نوجوون 15 ساله رویا پردازی کنم اما واقع بین هم هستم
مثل یک دختر 18 ساله عاشق بشم و فارغ، اما عاقلم
مثل بیست ساله ها هیجان زده بشم ، اما اگه بخوام خانمانه رفتار کنم
حالا که خیلی از دوستام یا فکر بچه دومشونن یا خرید خونه بزرگتر
من اما حس عقب مونده ها رو ندارم
بیست و هفت عدد بزرگیه اما من حتی میتونم از صفر شروع کنم
من در حالی بیست و هفت ساله میشم که زبان سومم رو بهتر از بیست و شش سالگیم کردم
دو تا نرم افزار جدید یاد گرفتم
تو سالی که گذشت جاهایی رفتم که تو نقشه نبود
کمک آدمایی کردم که نمیدونستم وجود دارن
کلی فیلم دیدم
چندتا کتاب خوندم
دوستی های جدید ساختم و دوست های قدیمیم رو نگه داشتم
من حالم خوبه
همین جام و امید دارم هنوز اما
گیر کردم بین حس خودم و مامان بابام که فکر میکنن دیره
نمیدونم مامان و بابام اشتباه میکنن که ازم یه برنامه منظم واسه آینده میخوان و گرنه یا باید ازدواج سنتی طور منطقی کنم یا باید جمع کنم از اینجا برم
یا خودم که از ازدواج بیشتر از جن میترسم و به هوا و زمین و همه چیز این شهر حس دارم و فکر میکنم یه روزی اون اتفاق خوب همین جا واسمون میفته
