تقریبا نصف روز از سال شلوغ، عجول و آلوده سال 97 باقی مانده است. ابراهیم منصفی گوش میدهم و این کلمات را به عنوان اولین نوشته در ویرگول جاری میکنم.
سالی که گذشت برای من سال امیدهای بزرگ، غمهای بزرگتر، شلوغی بیش از و گاهی خستگی بود. خستگی از دویدن و شاید آنقدر که باید نرسیدن. نرسیدن به آنچه در روزهای ابتدایی سال بیش از همیشه در دسترس مینمود؛ و هرچه سال 97 پیرتر شد؛ آرزوهای ما نیز دستنیافتنیتر شدند. شاید در نوشتههای بعد درباره این آرزوها، تجربههای کسب شده و... بیشتر نوشتم؛ اما نتیجه این سال برای من آرام گرفتن بیشتر بود. اینکه بتوانم حداقلیترین اهدافم را در آرامش و بهدور از رنج و سختی به دست آورم. اینکه آنقدر نجنگم که اگر شکست خوردم، تحملش از قاعده توانم خارج باشد. تصمیم گرفتم بیشتر روی خودم تمرکز کنم و برای داشتههای ارزشمندم اهمیت بیشتری قائل شوم.

البته اینها به معنای تلاش نکردن نیست. بیشتر میخواهم تلاش را به قاعده کنم. راستش تمام تلاشم را خواهم کرد که در سر بالایی سال 98 (که میگویند ظاهرا سال سختتری خواهد بود.) به نفس نفس زدن نیوفتم. سال 97 را همه دویدم؛ اما شکستهای بزرگ، تجارب بزرگ، موفقیت های متوالی اما کوچک و خستگی تنها درآمدم از این سال بود.
سال پیش رو را برای خودم سال سعی، صبوری و سلامتی گذاشتهام. میخواهم سعی کنم برای رشد شخصی بیشتر خودم. احتمالا روی دو یا سه مهارت کوچک تمرکز کنم؛ و بکوشم چیزی به دست آوردم که هیچ وضعیتی بیرونی نتواند آن را از من بگیرد.
همچنین میخواهم به همه چیز صبورانهتر نگاه کنم. کم از دویدن دست بکشم و آهسته و پیوستهتر حرکت کنم. میخواهم به دنبال پیروزیهای کوچکتر باشم. میخواهم خودم را به پیروزیهای کوچکتر اما مطمئنتر راضی کنم.
در نهایت میخواهم بیشتر به سلامتیام اهمیت بدهم. در سالهای سخت، احتمالا سلامت و طراوت جسم میتواند بسیاری از مسائل را تحملپذیرتر کند. احتمالا برای بررسی وضعیت سلامتم به چند پزشک متخصص مراجعه کنم؛ و برنامه سبکی برای فعالیت بدنی تدارک ببینم.
در آخر میکوشم در فضای وب و شبکههای اجتماعی، در کنار همچنان شنونده بودن، کمی گوینده باشم.