وقتی عصبی هستم باید بنویسم. وقتی نمیدانم از کجا شروع کنم باید بنویسم. وقتی دلتنگم باید بنویسم. نوشتن مانند دارویی است که از پس کلمات در وجودم جاری میشود؛ و کمکم آرام میگیرم. کمکم متوجه میشوم قدم بعدی را چگونه باید بردارم. کمکم هضم میکنم که چگونه با نبودنها کنار بیایم. اما نوشتن هم مانند مخدری به مرور اثرش کمتر و کمتر میشود؛ و هر روز مجبور میشوی بیشتر و بیشتر بنویسی تا کمی التیام پیدا کنی.

مثلا امروز به معنای واژه عدالت فکر میکنم. انسانهای زیادی روی زمین کوشیدهاند که عدالت را میان آدمیان جاری کنند. حق برابری، میان فقیر و غنی، زن و مرد، سیاه و سفید، توانگر و ناتوان و... اما بهنظر میرسد هر روز که میگذرد عدالت کمرنگتر از دیروز میشود. گاهی فکر میکنم در عمل عدالتی وجود ندارد؛ و تنها گاهی بنابر بههم ریختن نظم بیعدالتی موجود در جهان، کسی در گوشهای از جهان کمی احساس عدالت میکند.
امروز از عدالت نوشتم؛ چون به تقسیم سلامتی، ثروت و لذت در جهان فکر کردم. آیا آنکه بیشتر کوشیده، بیشتر به دست آورده است؟ آنکه بیشتر دویده، زودتر رسیده است؟ آنکه شایستهتر بوده، در جایگاه بهتری قرار گرفته است؟ شاید متر و معیار دقیقی برای سنجش نداشته باشم؛ اما تجربه زیست شخصی من میگوید چنین نیست.
گاهی تصور میکنم موفقیت را آنقدر پیچیده یافتهام؛ که برای رسیدن به آنها تنها مسیرهای پیچیده را آزمودهام.
شاید این خستگی از همین کاشتهای زیاد و برداشتهای کم نتیجه گرفته است.