
تمام تولیدکنندهها یک دغدغه و ابهام مشترک دارند: آنها نمیدانند که محصولی که تولید میکنند، مورد قبول مخاطبان قرار میگیرد یا اینکه از سوی آنها رد میشود. متخصصان کسب و کار و کارآفرینی آمدند و یک راه حل برای این دغدغه و ابهام ارائه دادند. آنها به کسب و کارها گفتند که ابتدا یک محصول اولیه تولید کنید و ویژگیهای اصلی محصول نهایی را در این محصول اولیه جای دهید. وقتی این محصول اولیه تولید شد، آن را به بازار عرضه کنید، نظرهای مشتریان را بشنوید و سپس محصول نهایی را بر اساس نظرهای مشتریان توسعه و بهبود دهید. به این محصول اولیه، حداقل محصول پذیرفتنی (MVP) گفته میشود.
اگر کتاب زاگ اثر مارتی نیومایر را مطالعه کنید، به این نتیجه خواهید رسید که برای راه اندازی یک کسب و کار نو و متمایز باید ابتدا یک محصول اولیه و ابتدایی ایجاد و به مشتریان عرضه کنیم تا بتوانیم نظر آنها را در مورد این محصول بدانیم. سپس باید بر اساس بازخورد و نظراتی که از مشتریان دریافت میکنیم، این محصول را توسعه دهیم و به محصول نهایی تبدیل کنیم. اگر بخواهیم خیلی ساده حداقل محصول پذیرفتنی (MVP) را تعریف کنیم، باید بگوییم محصولی است که حداقل خصوصیات و ویژگیهای لازم برای عرضه به بازار را دارد و هدف از عرضه آن بررسی بازخوردها و نظرهای مشتریان است.
حداقل محصول پذیرفتنی (Minimum Viable Product)، محصولی است که حداقل شرایط و امکانات لازم برای عرضه به بازار و دریافت نظر مشتریان را دارد. کسی که کارآفرین است و محصولی جدید و نو به بازار عرضه کرده، به خوبی میداند که عرضه محصول جدید به بازار چقدر سخت، دشوار و استرسزا است. فکرش را بکنید که یک شخص کلی هزینه میکند، وقت میگذارد و روی محصولش کار میکند تا بتواند محصولی قابل قبول و عالی به بازار عرضه و نظر مشتریان را جلب کند.
این در حالی است که وقتی محصول به بازار عرضه شد، ممکن است مورد بیتوجهی مشتریان قرار گیرد و حتی این احتمال وجود دارد که بازخوردهای بد و ناامیدکنندهای نسبت به آن دریافت کند. از این رو مفهومی به نام حداقل محصول پذیرفتنی مطرح شد. هدف از عرضه این محصول صرفاً دریافت نظرها و بازخوردهای مشتریان است.
البته به یک نکته توجه داشته باشید: برخی حداقل محصول قابل قبول یا حداقل محصول پذیرفتنی را محصولی ناقص و نمونهای کاملنشده از محصول نهایی میدانند. این نظر اصلاً درست نیست. حداقل محصول پذیرفتنی، یک محصول کامل، قابل قبول و قابل فروش است که پس از دریافت نظرهای مشتریان میتوان ویژگیها و امکانات جدیدی را به آن اضافه کرد.
مطمئناً میدانید که طراحی، تولید و عرضه محصول نهایی واقعاً سخت، زمانبر و پرهزینه است. یکی از مشکلات این است که ممکنه آن محصول با استقبال مشتریان مواجه نشود و در نتیجه آسیب سختی به اعتماد به نفس، منابع مالی و اعتبار تولیدکننده وارد خواهد شد. مفهوم حداقل محصول پذیرفتی یک راهکار عالی و منطقی برای تولید محصول اولیه و عرضه آن به بازار است.
وقتی این حداقل محصول قابل قبول را به بازار عرضه کنید، مشتریان خودشان به شما میگویند که این محصول باید چه خصوصیات، قابلیتها و ویژگیهایی داشته باشد. یکی از دلایل مهم وجود حداقل محصول پذیرفتنی این است که از طریق آن میتوان به قلب مشتری نفوذ و از اندیشه او در مورد محصول اطلاع پیدا کرد. با استفاده از این محصول تولیدکننده میتواند محصول نهایی را به بهترین شکل ممکن تولید و به بازار عرضه کند.
مفهوم حداقل محصول پذیرفتنی (MVP) نخستین بار در سال 2001 توسط فرانک رابینسون (Frank Robinson) مطرح شد و سپس استیو بلنک (Steve Blank) و اریک ریس (Eric Ries) آن را در قالب یک مسئله علمی، همگانی کردند. البته بسیاری از متخصصان کسب و کار این مفهوم را متعلق به اریک ریس میدانند. این افراد، حداقل محصول پذیرفتنی را، نسخه یا ورژنی از یک محصول جدید میدانند که امکان یادگیری و کسب اطلاعات کامل و جامع در مورد مشتریان را فراهم میکند. با استفاده از MVP، میشود یک ایده را به کمک مشتریان و کاربران واقعی امتحان و بازخورد آنها را مشاهده کرد. در واقع اگر بتوانید حداقل محصول قابل قبول را تولید کنید، موفق شدهاید با هزینه کمتر به هدف خود برسید و با مخاطبانتان ارتباط برقرار کنید.
ما در همیار آکادمی به طور کامل، مفهوم حداقل محصول پذیرفتنی را معرفی کرده ایم که با مراجعه به صفحه MVP چیست؟ میتوانید آن را مطالعه کنید.