بدنامترین دیکتاتورهای تاریخ، تصادفی به قدرت نرسیدند. فریدریش هایک، زمانی که این جمله را نوشت احتمالاً بیش از هر چیز به تمامیتخواهی و تجربه آلمان طی جنگ جهانی دوم نظر داشت. در این رابطه، پرسشی که به طور خاص هایک به آن میپردازد این است که تمامیتخواهان چگونه میتوانند به قدرت برسند و کل مردم را به استبداد مطلق وادار کنند.
نویسنده: بریتنی هانتر
ترجمه: شهاب غدیری

هایک در فصل دهم راه بردگی، «چرا بدترینها در صدر قرار میگیرند» به هشدار درباره خطرات اقتصادهای برنامهریزی شده ادامه میدهد، اما با رویکردی که کمی متفاوت از فصلهای قبلی است.
در اینجا ما هایک را میبینیم که با قدمگذاشتن در قلمرو جدید، نهتنها مشکلات اقتصادی را شناسایی میکند، بلکه در مورد ماهیت خود قدرت نیز بحث میکند. او به طور خاص به این موضوع میپردازد که چگونه تمامیتخواهان میتوانند به قدرت برسند و کل جمعیت را به استبداد مطلق وادار کنند.
نکته بسیار جذاب درباره هشدارهای هایک در این فصل، این واقعیت است که در زمانی نوشته شدند که جهان ناامیدانه تلاش میکرد تا آنچه را که اخیراً در آلمان، طی جنگ جهانی دوم رخداده بود، درک کند. هیتلر و رایش سوم در ذهن همه بشریت بیش از حد تازه بودند و این هشدارهای هایک را فوقالعاده مربوط میکرد.
جهان مصمم بود هرگز اجازه ندهد که بار دیگر چنین شرارتی روی تمدن آزاد شود، اما همانطور که هایک هشدار داد، مسئله، صرفاً اطمینان از انتخاب افراد «خوب» برای سمتهای سیاسی نیست، این است که تضمین شود تمامیتخواهی در تمام زوایا نفی شود: اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، و هر شکل قابلتصور دیگری. متن کامل این مقاله را در وبسایت همپرسه مطالعه کنید. (لینک مقاله)