
سلام
الان که دارم اینو مینویسم ساعت 7 و 10 دقیقه صبحه
این روزا چنان روزای سخت و نفس گیری هستن که بشدت علاقه دارم تموم بشن.
از ثبت پروپوزالی که خیلی جاهاش باید عوض بشه و اصلا دیگه وقت ندارم تا رتبه کنکور و نگرانی برای دو رشته بودن و انتخاب رشته و اینکه ایا دانشگاه قبول میکنه یا اینکه همه تلاشم بیهوده بوده و نمیتونم تو رشته دوم ثبتنام کنم، از ازمون استخدامی که هیچی براش نخوندم و زبان اسپانیایی که دوباره ول شد تا خدا میدونه کی دیگه برم سراغش، از طبابت طب سنتی مامان و عود کردن دوباره مشکل تیروئیدم که باعث میشه مثل یه دینامیت هر لحظه اماده انفجار باشم. از حسی که مثل خوره افتاده بجونم که این همه تلاش برای چی؟اصلا قراره چی بشه؟ از اینکه این تابستونم تو تشویش و اضطراب گذشت، از اینکه خبراتو بشنوم و برای ثانیه ای غصم بگیره و دعا کنم ای کاش زندگی یه جور دیگه رقم میخورد. از این حس مزخرف دویدن و هرگز نرسیدن.از حس یه ترس درونی که نکنه اینهمه تلاش به نتیجه نرسه و منم گم بشم تو روزمرگی زندگی. از این حس ترس از اینده و اوضاع قمر در عقرب اقتصادی و اجتماعی. از اینکه چی فکر میکردیم و چی شد. از اینکه هر کی رو میبینم توی رابطش مونده و نمیدونه چیکار باید بکنه. از اینکه حتی دیگه خرید کردنم خوشحالم نمیکنه وقتی میبینم همه چی اینقدر گرون شده. دلم برا پدر مادرامون میسوزه، کل زندگیشون به ترس ونگرانی اینده گذشت. از نگرانی و ترس و امار هر روزه کرونا هم که دیگه نمیگم. میدونی بدتر از همه چیه؟ بوی پاییز و حجم عظیم از یاداوری ها. بوی پاییز و تنهایی همیشگی. حس ترس از دوتا شدن و باز تنها بودن. حس بد غریبه موندن...
مامان دیشب یه حرف خیلی قشنگ زد. پرسید:«تو کافری یا به خدا اعتقاد داری؟»
برای ثانیه ای جوابی نداشتم بهش بدم. خدایی اولش خیلی خجالت کشیدم ولی گفت اگه به خدا باور داری پس همه چیزو واگذار کن به خودش. مشکل ما ادما اینه که یادمون میره خدایی هست. چنان ناامیدیم که فکر میکنیم دیگه کاری از دست خدا هم بر نمیاد ولی نمیدونیم که خدا خودش گفته «وَإِذَا سَأَلَکَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ أُجِیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْیَسْتَجِیبُوا لِی وَلْیُؤْمِنُوا بِی لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ» و هنگامی که بندگانم از تو درباره من درخواست کنند، بگو من نزدیکم، دعای دعا کننده را به هنگامیکه مرا میخواند، پاسخ میگویم، پس باید دعوت مرا بپذیرند و به من ایمان بیاورند تا راه یابند. بقره 186
فقط خواستم بدونی اگه این روزا مثل من حالت خرابه و دیگه نه شوپن جواب میده نه کتابای مختلف روانشناسی و وقتی همه متودای مدیتیشن و ارام سازی رو باید بزاری در کوزه، فارغ از همهمه دنیا و ادماش برو یه گوشه بشین و چند لحظه ای رو با قران روی طاقچه که احتمالا خاک گرفته وقت بگذرون یه حسی قوی تر از هر حس دیگه ای بهم میگه اینبار حتما جواب میگیری.
اگه رفتی التماس دعا :-)