میچیو کاکو در کتاب جهانهای موازی، قبل از اینکه فیزیکدان باشد، یک قصهگو است. او ما را با این حقیقت تکاندهنده روبهرو میکند که واقعیت آن چیزی نیست که حواس پنجگانهی ما به خورد مغزمان میدهد. ما در میان توهم بزرگی زندگی میکنیم که فکر میکنیم همین است و بس. اما کاکو، با آن ذهن جستجوگرش، پردهها را کنار میزند و جهانی را نشانمان میدهد که در آن، تکتک انتخابهای ما، مسیر تاریخ را عوض کرده است.
تصور کن همین حالا که داری این کلمات را میخوانی، شاخهای از واقعیت در حال جدا شدن است. در جهانی دیگر، تو اصلا این متن را باز نکردی. در جهانی دیگر، تو در جای دیگری از این کره خاکی هستی و زندگی کاملا متفاوتی را تجربه میکنی. این فقط تخیل علمی-تخیلی نیست؛ این نتیجهی اجتنابناپذیر دنیای کوانتومی است. در دنیای ذرات، چیزی به نام قطعیت وجود ندارد، فقط احتمالات وجود دارند. و اگر ریاضیات ما درست بگوید، همهی این احتمالات بیشمار، جایی در پهنهی هستی اتفاق میافتند. این یعنی هر نسخهی ممکن از تو، هر منی که آرزو میکردی بودی یا از بودنش میترسیدی، در جایی از این مولتیورس بزرگ در حال نفس کشیدن است. آیا این حس عجیبی نیست؟ فکر کردن به اینکه ما تنها تماشاگران یک فیلم نیستیم، بلکه ما فیلمنامهنویسانی هستیم که بینهایت نسخه از یک فیلم را همزمان داریم میسازیم.
کاکو ما را به این فکر وا میدارد که اگر کیهان ما تنها حباب کوچکی در میان اقیانوسی از حبابهای دیگر باشد، پس آن خارج کجاست؟ ما عادت کردهایم فضای بین کهکشانها را خلاء بدانیم، اما کاکو میگوید آنجا پر از انرژی است؛ پر از زایش. هر حبابی که در این اقیانوس متولد میشود، قوانین خودش را دارد. شاید در حباب همسایه، نور با سرعتی متفاوت حرکت کند، یا گرانش اصلا وجود نداشته باشد. این یعنی ما در همسایگی جهانهایی هستیم که حتی منطق آنها را هم نمیتوانیم درک کنیم. اینجاست که علم تبدیل به فلسفهی وجودی میشود. کاکو با بیرحمی زیبایی به ما یادآوری میکند که ما مرکز هستی نیستیم؛ ما صرفا مسافران گذری یکی از بیشمار کهکشانی هستیم که در یکی از بیشمار حبابهای هستی شناورند.
اما عجیبترین و در عین حال درخشانترین بخش کتاب، جایی است که کاکو دربارهی ابعاد بالاتر حرف میزند. ما فکر میکنیم در یک دنیای سهبعدی زندانی هستیم. اما کاکو میگوید این زندان، ساختهی ذهن ماست. او از ما میخواهد تصور کنیم که در یک آکواریوم تخت زندگی میکنیم. ما ماهیها، دنیای بیرون شیشه را نمیبینیم. اما دستی از دنیای بالاتر میتواند داخل آکواریوم بیاید و همه چیز را تغییر دهد. کاکو میگوید ما هم همینطور هستیم. ابعاد بالاتری (شاید تا ۱۱ بعد) وجود دارند که درست همینجا، لایهبهلایه روی دنیای ما چیده شدهاند. جهانهای موازی شاید اصلا دور نباشند؛ شاید آنها همینجا، در همین اتاق، در بعدی که حواس ما قفل شده، حضور دارند. فکر کن! شاید نسخهی دیگری از تو، درست همین لحظه، در بعدی دیگر، دارد به همان چیزی فکر میکند که تو داری فکر میکنی، اما فقط چند میلیمتر با تو فاصله دارد.
در پایان، کاکو ما را تنها نمیگذارد. او با نگاهی به پایان کیهان، به ما تلنگر میزند. بله، طبق قوانین ترمودینامیک، همه چیز رو به زوال و تاریکی میرود. این حقیقت تلخ فیزیک است. اما او نمیخواهد ما در یاس بمانیم. پیام نهایی او این است: آگاهی. اگر ما بتوانیم به تمدنی دست پیدا کنیم که بر قوانین فیزیک مسلط است، اگر بتوانیم از انرژیهای ابعاد بالاتر بهره ببریم، شاید… فقط شاید… بتوانیم از این خانهی رو به سردی بگریزیم و به خانهای گرمتر در جای دیگری از مولتیورس پناه ببریم. این کتاب، دعوتی است برای جسارت زیستن در جهانی که با وجود تمام بیکرانگیاش، هنوز هم برای ذهن انسان کوچک، خانه است. ما ساخته شدهایم از غبار ستارگان، و حالا در حال بازگشت به اعماق همان اسراری هستیم که از آن زاده شدیم. کاکو به ما میگوید که فیزیک، برای فهمیدن فرمولها نیست؛ برای درک جایگاه ما در میان ستارههاست.