بنشین و به دستهایت نگاه کن. به آن گوشتی که استخوان را پوشانده، به آن تپش بیامان رگها. حالا برای یک لحظه، این حقیقت وحشتناک و باشکوه را بپذیر، تو اصلا ماده نیستی.
آن چیزی که حس میکنی بدن توست، در واقع میدانهای انرژی بهشدت فشردهای هستند که در یک رقص دیوانهوار به دور هم میچرخند. بین هستهی اتمهای بدنت و الکترونهایی که به دور آن میچرخند، آنقدر فضای خالی وجود دارد که اگر تمام فضای خالی اتمهای بدنت را حذف کنی، کل جمعیت هشت میلیاردی زمین، در حجم یک حبه قند جای میگیرند!
تو چیزی نیستی جز فضای خالی که با توهم سختی پر شده است.
اما داستان از اینجا شروع میشود که تو ، این موجود ساختهشده از فضای خالی ، با یک نگاه ساده، به سنگینترین و واقعیترین چیزهای جهان فرمان میدهی. مکانیک کوانتوم با صراحت بیرحمانهای میگوید، تا زمانی که تو نگاه نکنی، الکترون نه اینجا است و نه آنجا. او یک ابر احتمالی وهمانگیز است که همزمان در همهجا حضور دارد.
تصور کن، هر بار که چشمانت را باز میکنی، داری جهان را از دل نیستی به هستی احضار میکنی. آن درختی که پشت پنجره است، آن خیابانی که رد میشوی، آن ستارهای که میدرخشد؛ آنها تا وقتی نگاهت روی آنها ننشسته، فقط احتمال وجود دارند. تو با هر پلک زدن، داری یک واقعیت را در میان میلیاردها احتمال دیگر انتخاب میکنی و به آن جان میدهی.
ما فکر میکنیم من یک نفر است. یک من که دارد این متن را میخواند. اما فیزیک به ما میگوید تو در هر لحظه در حال تکثیر شدن در ابعاد موازی هستی. در هر میلیثانیه، جهان به شاخههای بیشماری تقسیم میشود.
در یک شاخه، تو همین الان کتاب را بستی. در شاخهی دیگر، تو به این حرفها خندیدی. در شاخهی دیگر، تو اصلا متولد نشدی.
آگاهی تو، مثل یک نور افکن سرگردان، دارد از میان این جنگل بینهایت جهانها عبور میکند. ما فکر میکنیم این زندگی خطی است؛ که از گذشته میآییم و به آینده میرویم. اما حقیقت این است که تو در هر لحظه، در حال پرش بین نسخههایی از جهانی هستی که برای تو تثبیت شدهاند.
تو تنها یک ناظر نیستی؛ تو کیهان هستی که به خودش خیره شده تا ببیند آیا واقعا وجود دارد یا نه.
فکر کن به آن ستارهای که میلیاردها سال پیش منفجر شد تا اتمهای بدنت را بسازد. آن انفجار، یک حادثهی تصادفی نبود؛ آن ستاره مرد تا تو به وجود بیایی و بتوانی برگردی و به آسمان نگاه کنی.
تو چشمهای کیهان هستی. وقتی به آسمان شب نگاه میکنی، در واقع داری به خاستگاه خودت نگاه میکنی. تو بخشی از آن انفجار بزرگ هستی که حالا پس از ۱۴ میلیارد سال، در قالب یک انسان، نشسته و دارد به این فکر میکند که من کیستم؟
و وحشتناکترین بخش اینجاست که اگر تو جهان را مشاهده میکنی تا واقعیت شود، پس چه کسی تو را مشاهده میکند تا تو واقعی شوی؟
آیا تو یک موجود مستقل هستی؟ یا فقط سایهای در آینهی یک ناظر بزرگتر؟ یا شاید، تو همانی هستی که همزمان هم ناظر است و هم منظور؛ خدای کوچکی که در یک زندان بیولوژیک گیر افتاده و با هر پلک زدن، جهانش را دوباره از نو میسازد.