از یک جایی غذاها برای ما یک دغدغهی جدی شدند. برای من و او. اوایل این طور نبود. من عاشق این ساندویچیهای زند بودم که ساندویچ متوسطی دارند اما میبرندت به سالهایی که اصلا نبودهای. ساندویچیهای تا کمر کاشی. پر از مسافر. بندری و کباب ترکی و همبرگر با نوشابهی زرد هم محبوب هام بودند و هستند. اما او طرفدار فضاهای صاحبتعامل بود. عاشق پاستای آلفردو با باواریای سیب. انگار من توی غذا به دنبال یک گذشته ی ندیده بودم و او دنبال یک آیندهی نیامده. هر دو را هم به تناوب و ترتیب میرفتیم. وقتی من دمغ بودم یک ساندویچی کثیف پیدا میکرد و بندری می خوردیم و توی رودکی قدم میزدیم. وقتهایی هم که قرار بود به او بیشتر به خوش بگذرد میرفتیم هدایت و بعد هم تا یک جایی راه میرفتیم. این دیگر شده بود صورت ثابت چند شب توی هفته و نمیدانیم از کجا و کی، بی هیچ تقلا و خواستنی حل شد در ما که غذای آن یکی را دوست بداریم. دیگر فرقی نداشت که کی دمغ است یا خسته است یا از رئیس و همکار و دوست و برادرش ناراحت است. غذا برای ما شد دستآویز سر میز نشستن. دیگر من منوی هدایت را بلد شده بودم و او میدانست که بندری کدام مغازهی زند بهتر است. این شد که ما اصلا فراتر از این حرفها رفتیم. زدیم بیرون از لاک دفاعی و با یک سانتر بلند بی مقصد، توپ را انداختیم جاهای دیگر شهر. شروع کردیم به کشف آن همه قابلمه که میخواستند دست آویز میزهای شام ما بشوند. ما حالا خوب می دانیم باید کجای شیراز چی بخوریم. می دانیم هر شبی مناسب یک غذاست. حالا دیگر پاستای آلفردو را با نوشابهی زرد و بندری را با باواریای سیب میخوریم. کیف هم می کنیم.