روی تختم با خیال آغوشت، دراز کشیده ام
پنجره را باز میکنم
زمستان تنهایی ام، قلب شهر را سرد میکند
من میمانم تنها
در میان خاطراتت که مانند چنار، در خیابان رویایت قد علم کرده اند
صدای غار غار کلاغ ها، سکوت نبودنت را جریح تر میکند
من میمانم
یک پنجره پر از سکوت
پر از نگاه منتظر
پر از خیال پرواز.
ناگهان کلاغ ها هم پر میکشند
و تنهایی مرا در بهت زمستان، میسوزاند.