تازگی واژه پارادوکس را در جایی خواندم و چنان بر ذهنم نشست که آن را در میان بیشتر صحبتهای درونی و بیرونیام استفاده میکنم.
البته معنای پارادوکس را از زمان کفولیت میدانستم اما خب تا این اواخر برای باز کردن قفلهای ذهنیام از آن استفاده نکرده بودم.
بعضی کتابها را هم در زندگی باید هر سال دوباره خواند!
اگر آدمِ ساکن و ثابتی نباشید، هر سال درهای بسته جدیدی در ذهنتان پیدا میشود که شاید یک کتاب تکراری در سوراخ قفلش فرو رفت و آن را باز کرد!
مغز شما هر بار کتابهای تکراری را با جهانبینی جدیدتان پردازش میکند.
امشب حین پیادهروی به تناقضات زندگیام فکر میکردم یا به نوعی پارادوکسیابی میکردم.
دیدم در زندگی همیشه در حال حرکت به مقصد آرمانشهری هستم که به زندگیام معنا بدهد. ماندن در یک نقطه و رشد کردن در زندگیام جایی نداشت.
معنا را همیشه در قدم بعدی جستجو میکردم.
در مدرسه معنا را در سال بعد میدیدم، در دانشگاه معنا را در مقطع بعدی و ... البته این چالش تنها مربوط به تحصیل نمیشود.
این کمالگرایی و ریتم معیوب را در شروع کردن کتابها و پروژههای جدید، قبل از به پایان رساندنِ کارهای قبلی هم تجربه کردم. اثر زیگارنیک را به خوبی چشیدهام.
تمام عمر از این اصل در زندگی غافل بودم که این ما هستیم که به زندگی معنا میدهیم! نه زندگی به ما.
یک گلدان خاک را تصور کنید.
به خودی خود آن گلدان ارزش خاصی ندارد اما وقتی بذر گلی در آن رشد میکند به آن گلدان ارزش میبخشد.
چیزی که به گلدان معنا میدهد خود گلدان نیست، بلکه ماهیت گلیست که در آن رشد پیدا کرده.
و واقعیت انکار ناپذیر این است که آن بذر برای رشد کردن نیاز به ثبات در یک نقطه دارد، تا بتواند ریشههایش را بگستراند.
اگر بذری که تازه جوانه زده را در خاک جا به جا کنید نابود میشود!
به همین شکل منی که قبل از رشد کردن در یک حوزه میروم سراغ پیدا کردن معنای زندگی در مرحله بعد، دچار فروپاشی روحی و روانی میشوم!
دنبال معنا گشتن در زندگی درست مثل الاغی میماند که هویجی جلوی صورتش نگه داشته باشند تا حرکت کند. دریغ از آنکه رسیدن به آن هویج توهمی بیش نیست!
اگر شما هم مثل من گرفتار شرایط سخت روحی و روانی برای پیدا کردن معنا در مرحله بعد شدید، دست نگه دارید!
چیزی که به زندگیتان معنا میدهد را در جایی دوردست جستجو نکنید.
معنا همینجاست، بروید جلوی آینه و به آن سلام کنید!