
ماههاست که از فارغالتحصیل شدنم از دانشگاه میگذرد. البته برای مدرک گرفتن به دانشگاه نرفته بودم، محیط دانشگاه را دوست دارم چون تو در آنجا با آدمها و داستانهای مختلفی مواجه میشوی.
من تازه در آنجا عاشق هم شدهام، آن هم چه عشقی! عشق نافرجام، البته اگر به عشق یکطرفه بشود گفت «نافرجام».
بعد از اولین شکست عشقی گرفتار افسردگی عمیقی میشوی و اگر هم آدم تنهایی باشی در انزوا به پوچی میرسی. آن موقع است که دنبال معنایی در زندگی میگردی. در همان وقت کمی عمیق که فکر کنی سد دیوارهای ذهنیات خراب میشود، تعاریف انتزاعیات از زندگی و فرهنگ همه بازنویسی میشوند، یا بهتر است بگویم یک «مَنِ» جدید متولد میشود.
اکنون بیست و پنج سالهام، پنج سالی میشود که دوباره متولد شدهام. در این مدت بارها پوست اندازی هم کردهام.
یک سالی هست که دانشگاه را پشت سر گذاشتهام، نمیدانید چقدر دلم برای داستانها و شخصیتهای جدید لک زده... اگر کمی با ساختار ذهن و مغز هم آشنا باشید باید بدانید که مغز شما در تقابل با محیط رشد و توسعه مییابد. در نبود محیط اجتماعی این روند معکوس میشود!
باید بگویم من آدم تنهایی هم هستم...
انزوا آدم را دچار عقبگرد میکند، باید جسارت داشته باشی تا بتوانی خودت را نجات دهی.
ماهها از فارغالتحصیل شدنم میگذرد و اکنون دو راه در پیش رو دارم: رفتن به سربازی و یا بازگشتن به دانشگاه. این دو تصمیم در هم تنیدهاند. بیشباهت به فیزیک کوانتوم نیست... برای ورود به دانشگاه باید از سد کنکور بگذرم و برای کنکور دادن کمی قبلتر باید برم سربازی.
تصوری از هیچکدام ندارم، باید با آنها مواجه شوم تا بدانم چه وضعیتی پیش خواهد آمد.
در این وضعیت سردرگم کننده آدم آسیبپذیر میشود، به راحتی حواست با فرعیجات پرت شده و متوجه گذر زمان نمیشوی. همانطور که نمیدانم بیست و پنج سال گذشته چطور گذشت...
اما حالا که دیگر گیج نیستم عزمم را جزم کردهام تا روی اصل تمرکز و فرع را فراموش کنم.
همچنین میتوانید مرا در اینستاگرام پیدا کنید.