
در ادامه این پست به پنج نکته مهم اشاره میشه که وقتی به اصطلاح شارژ باتری اجتماعی بودن ما کم میشه با رعایت کردنش دوباره به جامعه برگردیم. این مقاله توسط خانم ThaoNguyen Tran-Ngo نوشته شده که ترجمه اون تقدیم نگاه شما میشه.
فارغ از درونگرا یا برونگرا بودن ما، روزهایی هست که همه ما حس میکنیم نیاز داریم تنها باشیم و نمیتونیم با دیگران ارتباط برقرار کنیم. تو همین روزها یهو به خاطر میارید امروز تولد دوستتونه! یا باید به یک مهمونی مهم برید!
گاهی وقتا حس میکنیم باید از منطقه امن و خلوت خودمون خارج بشیم و برای آدمهایی که دوستشون داریم کاری انجام بدیم. اینجور مواقع تلاش برای اجتماعی بودن، درست زمانی که حال و حوصلهاش رو نداریم سخت میشه. مثل اینه که کفش نامناسبی پوشیدیم و پاهامون رو زده! اینجور مواقع راه رفتن ممکنه، اما سخت و گاهی دردناکه.
در ادامه نویسنده به پنج نکتهای اشاره میکنه که از تراپیست خودش دریافت کرده، تا با حداقل تلاش روابط اجتماعی رو حفظ کنه.
۱ - آینه باشیم
بدون اینکه حرفی بزنیم معاشرت کنیم! این حرف یعنی چی؟ علم ثابت کرده که سیستم عصبی ما گاهی اوقات مثل آینه رفتار میکنه، مثلاً وقتی کسی خمیازه میکشه شما هم بصورت ناخودآگاه خمیازه میکشید! خب حالا این کار رو میتونیم وقتایی که حال و حوصله نداریم بصورت خودآگاه انجام بدیم. مثلاً در پاسخ به جوک بیمزه دوستمون لبخند بزنیم و بخندیم، یا باهاش قهوه یا چای بنوشیم، یا مثلاً فیلم ببینیم و موزیک گوش کنیم. اینطوری بدون اینکه حرفی زده باشیم یک ملاقات نسبتا خوشایند رو رقم زدیم و دوستمون هم از مود عصبی ما رنجیده نمیشه.

۲ - در فواصل زمانی مشخصی، زمانی رو به تجدید قوا اختصاص بدیم
اینکه محدودیت های خودتون رو درک کنید مسئله مهمیه. دکترا میگن هر ۳۰ دقیقه برای جلوگیری از کمردرد حرکات کششی انجام بدید. برای اینکه ارتباطات اجتماعی هم آسیب نبینه یه زمان کوتاهی رو به خودتون استراحت بدید، درست وقتی که ۱۰۰ درصد پرانرژی نیستید و زمان کافی برای استراحت هم ندارید، بهتره که تو فاصله زمانیهای کوتاه به خودتون استراحت بدید و به اصطلاح خودتون رو بزنید به شارژ!
۳ - فشارهای ارتباطی رو با قرار گرفتن تو جمعهای بزرگ تر کم کنیم!
نویسنده از اصطلاح موشک جواب موشک استفاده میکنه!، و میگه اولش از این پیشنهاد جا خورده، اما بعد از چند بار تمرین کردن باهاش کنار اومده. حالا این حرف یعنی چی؟ وقتی تو یه گروه کوچیک حضور داریم، به خصوص گروههای دو تا سه نفره، فشار اطرافیان برای برقراری ارتباط بالاتره، و اونها بیشتر سراغ شما میان برای معاشرت. اما وقتی تو جمع بزرگتری حضور داریم، این معاشرتها بین همه تقسیم میشه و کمتر سراغ شما میان تا باهاتون معاشرت کنن. فکر میکنم ایده جالبی باشه، وقتایی که حال و حوصله هیچ کاری رو نداریم، برای اینکه به سمت انزوا و جامعه گریزی هم پیش نریم، بجای رفتن به مهمونیهای کوچیک تر میتونیم جمع های بزرگ تر رو انتخاب کنیم.

۴ - شنونده باشیم!
تو روزی که اصلا حال و حوصله حرف زدن ندارید، سعی کنید شنونده خوبی باشید، این کمک میکنه تا شخص مقابل شما هم حس خوبی ازتون دریافت کنه و پیوندهای دوستی شُل نشه!
۵ - دروغ مصلحت آمیز، به از راست فتنه انگیز!
یه وقتایی هم موارد بالا تو کَتِمون نمیره و هیچ رَقَمه حاضر به ملاقات با دوستان نیستیم! این جور وقتا یه سری بهانه منطقی تو جیبتون داشته باشید و با یه دروغ مثل امروز جلسه دارم یا مادرم خونه منتظره و باید زود برگردم اون ملاقات رو به روز دیگه ای که حال و حوصله داشتید موکول کنید.
حرف آخر
همه این حرفا برای وقتیه که باتری مغزی شما حدود ۱۰ درصد شارژ داره، وقتی که شارژ شما به صفر میرسه، برای اینکه سلامتی به خطر نیفته بهتره تنها باشید و این آموزه ها رو فعلا بذارید کنار. بیاییم روزهایی که خودمون نیستیم، از برنامه ها چشم پوشی کنیم و وقتی رو به خودمون اختصاص بدیم.