
بخش اول – سارا و کبوتر
کبوتر برای او نماد بهترینها بود.
به پیکاسو حسادت میکرد که این پرنده را سمبل صلح اعلام کرده است و آرزو داشت آن روز لااقل در کارگاه هنری پیکاسو حضور میداشت.
از آن روز که پدرش در یک چهارراه شلوغ و پررفتوآمد، سریع از ماشین بیرون رفت، میان ماشینها با سرعت دوید و چیزی را از زمین برداشت، تصویری در ذهنش حک شد که هرگز فراموش نکرد. سپس به ماشین برگشت و همراه بقیه حرکت کردند. کمی جلوتر، در یک کوچه توقف کردند و پدر، جوجهی کوچکی را که بسیار ترسیده بود، به آنها نشان داد.
مادر، جوجه را آرام در میان چند دستمال کاغذی گذاشت و همه متعجب بودند که چطور پدر، در میان این ترافیک و شلوغی، چشمش به این جوجهی کوچک افتاد.
سارا، گردن پدرش را آرام بغل کرد، بارها او را بوسید و گفت:
«قربون پدر قهرمانم بشم!»
پدر با لبخند گفت: «آفرین، آفرین…» و ادامه داد:
«بابایی، نریم پارک، برگردیم خونه، به جوجه برسیم.»

بخش دوم – شکفتن استعداد
سارا از دوران دبستان علاقهی خاصی به نقاشی داشت.
با آمدن جوجهی کوچولو به خانهشان، استعدادش در کشیدن کبوتر در هر حالت و فیگوری شکوفا شد. میشد عشقی پنهان و آشکار را میان سارا و آن پرنده حس کرد؛ عشقی آرام، بیصدا، اما عمیق.
همانطور که جوجهی کوچک، زیر سایهی مراقبتهای مادر و سارا، کمکم شکل و شمایل یک پرندهی زیبا را به خود میگرفت، دلبستگی میان او و سارا نیز ریشه میدواند.
سارا دختری آرام، مهربان و سرشار از محبت بود؛ محبتی که از کودکی، در آغوش مادری مهربان و پدری صبور و آرام رشد کرده بود. شاید همین ویژگیها بود که باعث میشد بیشتر دوستانش دوستش داشته باشند.
کبوتر نوجوان، حالا دیگر منتظر لحظههایی بود که سارا از بیرون برمیگشت، دست و صورتش را میشست، او را در آغوش میگرفت، به صورتش میچسباند، آرام میبوسید و کمی غذا به او میداد.
بعد کنار هم روی تخت دراز میکشیدند. سارا، کبوترش را روی قلبش میگذاشت و با هم آرام به خواب میرفتند…
بخش سوم – مادر و کبوتر
رابطهی هما با مادر خانه، چیزی فراتر از دلبستگی معمول بود.
شاید چون مادر، نهفقط مادرِ سارا و سعید، بلکه مادرِ هما هم شده بود.
او هما را با احتیاط کف دستش میگرفت، نازش میکرد و آرام بالا و پایین میبرد، انگار که دارد به او پرواز را یاد میدهد،
مثل مادری که دست کودک نوپایش را میگیرد تا راه رفتن بیاموزد.
هما اول میترسید.
ترسی کودکانه که در چشمان درشتش پیدا بود.
اما مادر، صبورانه تمرین را شروع کرد؛
با پروازهای کوتاه و کمارتفاع، از یک گوشهی خانه تا گوشهای دیگر.
روزها که گذشت، ترس هما رنگ باخت و جسارتش در پر کشیدن بیشتر شد.
بعد از مدتی، سارا در یک سوی سالن میایستاد و مادر در سوی دیگر،
و هما با هیجان و ذوق کودکانهای از یکی به دیگری پر میزد.
گاهی بالهایش خسته میشدند،
آنوقت، بیهیچ تردیدی، بر شانهی مادر مینشست
و آرام میگرفت؛
انگار تنها جایی که خستگیاش در میرفت، همان شانههای آشنا و امن بود.

بخش چهارم – سرکشی هما
سارا خوب به یاد دارد آن روزها را؛
روزهایی که هما، هر روز ماهرتر، نترستر و آزادتر پرواز میکرد.
و همین، دلشورهای سنگین را به دل سارا مینشاند:
نکند روزی پرواز، آزادی،
و دیدن آسمانِ باز و کبوتران دیگر،
برای هما وسوسهای شود که دیگر بازگشتی در پی نداشته باشد؟
سارا در دل یک پارادوکس مانده بود:
خانه یا آزادی؟
ماندنِ هما در خانه، یعنی دلگرمی سارا،
اما به قیمت اسارت یک روح بلندپرواز.
پروازِ هما، یعنی وداع با سارا،
و شاید بازگشتی که هرگز رخ ندهد.
هما به مادر خانه وابسته بود،
اما به سارا… دلبسته.
مادر، زنی منطقی بود؛
و سارا هم منطق خودش را داشت،
اما وزنهی احساساتِ سارا، کفهی ترازو را به سمت دیگری سنگین میکرد.
هما دیگر به پرواز عادت کرده بود.
در خانه سرک میکشید، گاهی به شیشه میخورد و زخمی میشد،
اما دوباره، با عزم و شوقی کودکانه، میپرید.
هیچکس در تصمیمگیری سارا دخالتی نمیکرد.
تمام ذهن و دلش، درگیر رفتن یا ماندنِ هما شده بود.
سارا شروع به تحقیق دربارهی زندگی کبوتران کرد.
کمکم فهمید نگه داشتنِ هما در خانهای بسته،
نوعی بیمهریست، هرچند از سر عشق.
هم او، هم مادرش،
با هما پیوندی عاطفی و پنهان بسته بودند.
هر دو، ترسی در دل داشتند:
ترسِ رفتنِ بیبازگشتِ هما…
سارا، که نقاشیهای بینظیری از کبوتر کشیده بود،
حالا آلبومی از عکسهای هما داشت.
از جوجهگی تا نوجوانی، و از نوجوانی تا پرندهای زیبا و آزاد.
تمام مراحل رشدش را با گوشی مادر ثبت کرده بود.
هما، حالا بخشی از روحِ سارا شده بود…
بخش پنجم – پرواز را به خاطر بسپار
– مامان جان؟
+ جانم دخترم؟
– میترسم…
+ از چی، مادر؟
– هما توی خانه بیتابی میکنه.
+ آره مادر…
– از وقتی یاد گرفته چطور بال بزنه، چطور خودش رو توی هوا نگه داره، راحت بره هر جا که دلش بخواد… این چند روز، صبحها که بیدار میشم، میبینم کنارمه، فقط ایستاده و با نگاهی غریب نگام میکنه… قبلاً، از گرسنگی میاومد تا من بیدار شم و براش آب و غذا بذارم، ولی چشمهاش برق میزد. الان… فکر میکنم دلش میخواد پرواز کنه.
+ تو چی میگی؟
– من مطمئنم، مامان… فقط اگه هما فقط یه بار مزهی پرواز رو بچشه، دیگه رفته که رفته…
+ تصمیم با خودته، سارا جون.
– مامااان… سخته… خیلی سخته…
سارا آرام بلند شد و رفت سمت بوفه،
جایی که هما اغلب ساعتها در گوشهاش مینشست.
دستش را به سویش دراز کرد.
هما بیصدا روی انگشتش نشست،
بیهیچ مقاومتی، بیهیچ ترسی.
سارا او را نزدیک صورتش آورد.
نرمیِ بالهای هما،
حس طپش قلب کوچک و بیقرارش،
و نگاه محزونش…
همهچیز، مثل نسیمی نرم، دل سارا را لرزاند.
اشک، بیاجازه سرازیر شد.
او را بارها بوسید،
آنگونه که فقط سارا بلد بود…
با لطافتی از جنس دلسپردن.
هما را به قلبش فشرد.
دلش میخواست چیزی بگوید،
اما واژهها گم شده بودند.
در دلش زمزمه کرد:
«همای من…
عزیز لطیف من…
قلب من هم مثل تو میتپه…
تو برای رفتن،
من برای ندیدن…»
آرام، هما را روی کف دستش گذاشت.
و هما، بیصدا،
پر کشید…
روی شانهی مادر سارا نشست.
و آن لحظه،
لحظهای بود که خانه،
پر شد از صدای پرواز.

بخش ششم – هما، پرندهی آزادی
مادر، بعد از اینکه آب و دانهای به هما داد، همچنان که به آرام خوردن پرنده نگاه میکرد، حس عجیبی در دلش موج میزد؛ نمیدانست چرا اینگونه شده است.
آرام از جایش برخاست و به سمت پنجره رفت. نگاهی به بیرون انداخت:
ساختمانهای رنگارنگ، مدلبهمدل. نگاهش را به آسمان دوخت؛ در دوردست، چند پرنده بالزنان میگذشتند. دوباره به هما نگاه کرد؛ با آن نوک کوچک و زبان نرمش، آرام رفع تشنگی میکرد.
ناگهان، خود را در اتاقی شیشهای تصور کرد:
سقف، کف، دیوارها – همه از شیشه. چند قدم که برمیداشت، به دیوارهها میخورد. هیچ راه خروجی نبود. چپ و راست، بالا و پایین را میدید اما در قفسی شفاف، کوچک و بیدرز. نفسش گرفت.
متوجه ورود سارا به خانه نشد.
هم سارا و هم هما با نگرانی به او نگاه میکردند.
سارا با عجله از آشپزخانه لیوانی آب آورد
و کنار مادر نشست. با دلهره پرسید:
– مامان، چی شد؟ خوبی؟ مامانجون، خوبی قربونت برم؟
مادر لیوان را گرفت، کمی آب نوشید.
+ خوبم دخترم… خوبم عزیزم.
روی صندلی نشست.
به هما اشاره کرد که بیاید. هما پروازکنان آمد و روی دست مادر نشست. با نوکش، آرام دست مادر را نوازش کرد… بوسید.
– مامانجون، نگفتی چی شده بود.
مادر لبخندی زد، آهی کشید.
+ میگم، سارا جان… میگم عزیزم… میگم قشنگم… اما تمام حواسش، تمام دلش، پیش چشمان نگرانِ هما مانده بود…
بخش هفتم – طعم گس آزادی
سارا لباس راحتی پوشید و به مادرش کمک کرد میز ناهار را بچینند.
– سعید امروز زود میاد؟
+ آره عزیزم، گفته امروز زود میاد.
– خیلی خوبه…
سارا کمی مکث کرد، بعد گفت:
– مامانی…
+ جونم؟
– من تصمیمم رو گرفتم.
+ بارکالله سارا خانم!
– تصمیم سختی بود، اما… خب دیگه، گرفتمش.
مادر با لبخند گفت: بگو عزیزم.
– امروز بعدازظهر، مراسم خداحافظی داریم.
+ مراسم؟
– آره… خداحافظی با هماجون.
مادر کمی متعجب شد.
+ جدی میگی؟
– آره. باید آزادش کنیم. هما باید پرواز کنه، اینجا داره اذیت میشه.
مادر بشقابها را چید و آمد سمت دخترش. دختر خوشقلب خودش را در آغوش گرفت و بوسید.
برای لحظهای دوباره آن اتاقک شیشهای جلوی چشمش آمد و با تکانی خفیف، به خودش آمد.
+ خوب فکری کردی، دخترم…
سارا گفت با دوستان هممحلهایاش هماهنگ کرده و قرار شده سعید هم با اهالی محل صحبت کند تا اگر هما برگشت یا مشکلی پیش آمد، او را به سارا بازگردانند.
مادر ناخواسته دچار همان پارادوکسی شد که دخترش مدتها با آن درگیر بود:
عشق و آزادی.
مادر و سارا روی مبل نشستند، منتظر سعید.
هما، اینبار پروازکنان، روی شانهی سارا نشست و انگار حس کرده بود چقدر برای سارا اهمیت دارد.
بعدازظهر همان روز، دوستان سعید و سارا، همراه با مادرانشان، روی پشتبامها، در کوچهها، کنار پنجرهها منتظر ساعت چهار بودند.
سارا، هما را نوازش کرد. با چشمان خیس از اشک، سر و بالهایش را بوسید. نگاهی طولانی به چشمان کنجکاو پرنده انداخت و هما را به سعید سپرد.
سعید نیز همان وداع را کرد، با وابستگیای کمتر، اما احترامی عمیق.
در پایان، نوبت مادر رسید.
مادری که هما را دوست داشت، چون بخشی از خودش را در او میدید.
اما میدانست: رفتنی، باید برود.
ثانیهها آرام و سنگین میگذشتند. مادر، هما را به سینهاش فشرد، بوسیدش، نگاهی در چشمان زیبایش انداخت.
سعید پنجره را کامل باز کرد.
قلب سارا تندتر میزد.
مادر، پرندهاش را بوسید و دستانش را بیرون برد…
هما پر زد.
پروازکنان چند دور زد و روی لبهی پنجره نشست.
باز برگشت داخل خانه.
دوباره پر زد، چرخید و باز برگشت…
بار سوم،
مادر با بوسهای دیگر او را روانه کرد.
اینبار، هما رفت،
رفت و رفت…
و از دید ناپدید شد.
سارا، مادرش را در آغوش کشید:
– مامانجون… دلم براش از الان تنگ شده.
مادر گفت:
+ کار خوبی کردی، قربونت برم. اینجا اذیت میشد. پرنده باید آزاد باشه…
سالها بعد، اتاق سارا تغییر کرده، اما چیزی در او همان مانده است:
دل مهربانش.
سارا حالا دانشجوست.
هنوز گاهی که دلش برای هما تنگ میشود،
به اتاقش پناه میبرد،
عکسها و نقاشیهای کبوترهایش را تماشا میکند،
و در دل، با هما حرف میزند.
تمام دیوار اتاق پر از نقاشیهاییست
که خودش کشیده:
کبوترها در حال پرواز.
وقتی در اتاق نیست،
گاهی دست به گردنبند زیبایی میبرد
که پدرش برایش خریده:
آویزی با طرح یک کبوتر در حال پرواز.
با لمس آن،
به یاد هما میافتد…
و همیشه این سوال در دلش میچرخد:
آیا هما هم… دلش برای من تنگ میشود؟
پایان