
اتفاق بعدی، اولین مورد رمانتیک کودکانه برای من بود.
کلاس سوم دبستان بودم. مادرم از پارچهی سرمهای برایم بلوز و شلوار دوخت که بروم کمک عموجانم بشوم و در دکان لبنیاتی او شاگردی کنم.
نزدیک منزلمان بود و مشکلی نداشتم.
گاهی میرفتم مغازهی پسرعمویم و با گاری بزرگی، اجناسی که سفارش داده بود برای عمو میآوردم و گاری را مجدد میبردم برای آنها.
مغازه کوچک بود ولی پر از جنس. مشتریها گاهی سربازان نیروی هوایی بودند یا خانوادههای اطراف و کارمندان درمانگاه نیروی هوایی و یا دختر و پسرها و کوچولوها که برای خرید میآمدند.
عمویم مردی مهربان و شوخطبع و همیشه خندان بود. عاشق قرآن خواندن و کتابهای کلفت دینی بود. نمازخوان و استاد خواندن قرآن با صوت آرام خودش.
من به کارهایش زود عادت کردم. صبحانه میخوردم و زود پیش او میرفتم. یک شیشه آب به من داد که در یخچال بود تا خنک باشد.
کمکم قیمتها را حفظ شدم و نیاز به پرسیدن نداشتم.
روبهروی مغازه، یک ساختمان بزرگ بود که کوچهی مخصوص داشت و آنجا پر از خانواده و بچه بود.
هر روز دختر نسبتاً بزرگی میآمد. با عمو سلام و احوالپرسی میکردند و مانند اکثر جوانان محل به عمو میگفتند «شیخ». او هم میگفت: «سلام حاجی شیخه» و میخندید. عمو حالش را به ترکی میپرسید.
من روی پلکان مغازه نشسته بودم، داشتم تعداد کاشیهای سفید ساختمان بزرگ را میشمردم. آمد کنارم نشست.
گفت: «چطوری تو؟ اسمت چیه؟»
گفتم: «حمید.»
هی سؤال میپرسید؛ کی هستی؟ از کجا میآیی؟ و از این موارد.
چند سرباز با لباس آبی و کلاه بهدست آمدند. سریع رفتم پشت دخل. سیگار و کبریت میخواستند. پول دادند و رفتند.
یک دخل برای پولخُردها بود و یک کشوی مخصوص اسکناس.
بیکار که میشدم به عمو میگفتم مرتب کنم. میگفت: «البته، تماماً به ترکی: هر کاری میخواهی بکن.»
به من میگفت: «ترکی حرف بزن، خجالت نکش. کمکم خوب میشه ترکیت.»
چشم میگفتم اما یادم میرفت.
مینا ننه، صمد عمواقلی، و شریکش آقای دریانی، همه با من ترکی حرف میزدند. من تنبل بودم.
کمکم صبحها که دخترک میآمد به شیخ و من سلام میکرد و خنزرپنزر میخرید، من حس کردم چرا وقتی او را میبینم، انگار نفسم درنمیآید.
بعد از چندی قلبم تندتند میزد و احساس میکردم تمام صورتم داغ شده، عین آتش بود صورتم.
و گفتم: چرا او میآید اینجور میشوم؟
دیگر کم مانده بود پاهای لرزونم را نتوانم کنترل کنم و احساس کردم صدایم هم میلرزد، هم درنمیآید.
دیگر وقتی میآمد ـ وقتی عمو جان روی چهارپایهی گوشهی مغازهی کوچک، توی دنیای قرآن و خدا و خودش غرق بود ـ من پشتم را میکردم، بهجای اینکه مشتری چه میخواهد، الکی با قفسهها ور میرفتم.
(در دل): تو رو خدا برو، هیچی نگو و هیچی نخواه...
من در دنیای کودکانهام با خودم درگیر بودم که عمو جان بلند گفت ـ به ترکی:
«حمید جان، دوستت آمده. ببین چی میخواد.»
عموجان را نگاه کردم، دیدم دارد سرش را آرام تکان میدهد و میخندد.
به سختی هرچه خواست دادم. سرم را بالا نکردم که نگاهش کنم.
بهشدت، انگار داشتم در یک استخر آب با ارتفاع زیاد، بیآنکه دستوپا بزنم، خفه میشدم. واقعاً نفسم حبس شده بود.
گفت: «پولشو نمیخواهی؟» اسکناس را گذاشت کف ترازوی کوچک و منتظر بقیهی پول شد.
یادم رفت چی دادم بهش و چقدر شد. مگر زمان میگذرد؟ عموم نگاهم میکرد و من کوپ کرده بودم. میخ تکان نمیخوردم.
بقیهی پول را داد و هیچی نگفت عموجانم.
دیدم رفت روی سکو مغازه نشست.
عموجان صورتم را نوازش کرد، دست مهربونش را کشید روی صورتم و هیچی نگفت. فقط گفت: «نجهسن حمید بالام»، و خندید و رفت ادامهی قرآن و بساطش را ردیف کرد.
دیگر دوست نداشتم بروم کمک عمو.
دخترک که یادم میافتاد، حالم بد میشد. اصلاً یه وضعی بودم.
من نمیدانستم عمو جانم حالم را فهمیده.
دخترک هم یک روز گفت:
«چرا من میام خرید، پُشتت رو به من میکنی؟ یا نمیای رو پله کنارم، وقتی بیکاری؟ چرا صورتت اینجوری میشه؟»
(رنگبهرنگ میشدم...)
یکی نگفت، حتی عمو جانم نگفت:
«بابا، این دختر مهربون، ظاهر بزرگی داره، باطن کوچکی...»
کمی فرم خاصی داشت. هیکلش خیلی درشت بود ولی نسبت به سنش کوچیک مونده بود. کودک بود هنوز.
من بعداً متوجه شدم.
ولی باور نکردم. آخه قد بلند، موهای لخت و کوتاه، صورت پُر و نسبتاً قشنگی داشت. من کنارش وایمیایستادم، تا زیر چونهاش بهزور میرسیدم.
به مرور باهم حرف میزدیم. احساس کردم کمتر میلرزم و حس عجیبی میگیرم، ولی از حرفهایش خوشم میآمد.
همهچیِ زندگیاش را بهم گفت. دیدم چقدر تنهاست. جز مادر کارمندش، هیچکس را ندارد.
آخرین هفتهی کاریم بود. آن روزها پایینتر از مغازهی عمو، صبح تا ظهر، مسابقات کاپ محلی بود و من همش مغازه بودم.
مشتری آن روزها زیاد بود، ولی هر فرصتی میآوردم با دخترک صحبت میکردیم.
همیشه یک لباس میپوشید، انگار کلی لباس این رنگی داشت.
روزهای آخر متوجه شدم موهاشو گلسر کوچیکی زده، دیگه هپلی نبود.
شلوار و پیراهن قشنگی پوشیده بود، انگار یه جوری خوشگل شده بود.
سلام کرد. عموم خندید، حالش را پرسید. خنزرپنزرش را خرید. پول را گرفتم، باقیاش را دادم و رفت سمت خانهشان.
رفتم بیرون. سروصدای پسرها میآمد و تشویقکنندهها.
به دخترک نگاه کردم. آرام میرفت که یکهو برگشت و کمی آمد جلو، ایستاد و زل زد.
به من گفت:
«عمو جونت گفت از فردا نمیآیی؟»
سکوت کردم.
ـ «چرا نمیآیی؟»
سکوت کردم.
زل زده بودیم به هم.
یک آن احساس کردم از چشمانش دو میلهی نامرئی آمدند و رفتند در چشمانم.
نمیتوانستم چشمم را تکان بدهم. حتی خودم را.
حس کردم میلههای نامرئی، میلهی کلفت شدند. آمدند تو گَلم، رفتند تو سینهم. داشتم خفه میشدم.
انگار یه چیزی میخواست وجودم را بهم گره بزنه.
میخکوب شده بودم لحظاتی...
به خودم آمدم.
دخترک ـ که هیچوقت اسمش را نپرسیدم ـ همانجا ایستاده بود و زل زده بود به من.
فکر کنم از دور منو جا دو کرده بود و خودش هم تکون نمیخورد.
برگشتم مغازهی عمو جانم.
به عمو جانم گفتم: «عمو جان، من رفتم.»
گفت: «هارا... کجا؟»
ـ «خونمون.»
رفتم بغلش کردم.
به ترکی گفت: «چقدر صورتت داغ شده، نکنه تب داری؟»
کمی شوخی کرد و ریش زبرش را مالید به صورتم. دیگه مثل اوایل، صورتم را نمیکشیدم.
هیچی نگفتم. بوسید منو.
گفت: «باشه، برو. عصر میام میبینمت.»
کاش الان عمو جانم بود و بغلم میکرد و آن عطر همیشگیش را من حس میکردم و محکم صورتم را با آن ریش زبرش میبوسید، و من هم میزدم زیر گریه
که چرا بهترینهای زندگیم اینقدر زود میرن؟
سربهزیر رفتم منزل. لباسهام را کندم و دادم مامانم.
کار تمام شد. انگار از قیدهای زیادی آزاد شده بودم.
آن روزها مادرم بهم یک کاغذ میداد که آنچه لازم داشت را مینوشت و با زنبیل راهی مغازهی صمد پسرعمو میشدم.
ولی از وقتی داستاندار شدم، من دیگر به مغازهی عمو جانم نمیرفتم.
تا انتهای خیابانمان و خیابان فرحآباد فعلی میرفتم، خیابان سمت چپ را بالا میرفتم و وارد مغازه میشدم برای خرید.
بعد از تحویل سفارشات، همین راه را برمیگشتم.
میترسیدم دخترک موصافِ صورتقشنگ را باز ببینم و دلم آشوب بشود.
کلی راه را دور میکردم. مثلاً ده دقیقه را میکردم هر راه بیست دقیقه.
عموم گفت:
«دوستت سراغت رو میگیره، میگه دیگه حمید نمیاد حاجی شیخه!»
من هم میخندیدم. هیچی نمیگفتم.
بعدها فهمیدم
که:
اولین تجربهی عاشقیت بود، آن هم در کودکی.