
دوست داشت تنها باشد.
برای همین، هیچ دوستی نداشت.
در دبیرستان هم ارتباطهایش ناقص و گذرا بود.
خیلی چیزها دیگر برایش بیاهمیت شده بودند.
نه دل به رفتن داشت، نه شوقی برای آمدن کسی.
صبح امروز که بیدار شد، به سقف اتاقش خیره ماند.
احساس عجیبی داشت؛ انگار توهم زده بود.
نکند سقف آمده باشد پایین و درست مماسِ صورتش ایستاده باشد؟
نکند اگر از جا برخیزد، پیشانیاش به سقف اصابت کند؟
خواست دستش را تکان دهد. نتوانست.
دهانش خشکِ خشک بود. زبانش به سقف دهان چسبیده بود.
با تلاشی فرساینده، دستش اندکی تکان خورد؛
انگار هر دستش هزار کیلو وزن داشت.
خواست پلک بزند. نتوانست.
سقف تا نوکِ بینیاش پایین آمده بود.
گردیِ چشمانش را حرکت داد؛
اما هیچ نبود، فقط سکوت و فشاری که بینیاش را له میکرد.
با خودش گفت: «حتماً مُردم... اما چرا دارم مرگم را حس میکنم؟»
درونِ خودش فریاد میزد:
«تمومش کن... تمومش کن!»
اما چیزی تمام نمیشد.
سقف به چشمان و پیشانیاش رسیده بود.
درد. لهشدگی.
و بعد:
سیاهیِ مطلق.
هیچ.
فقط هیچِ پوچ.
در آخرین لحظه، با خود گفت: «از من خداحافظ...»
سینهاش سنگین شد. قلبش فشرده.
و بعد، دیگر هیچ نبود.
دو دیوار — یکی سقف و یکی کفِ اتاق — انگار به هم رسیده بودند.
همهچیز بسته شده بود.
ساعتهایی گذشت.
احساسی در او زمزمه کرد:
«تو زندهای... اما بهتر است بمیری.»
داغی روی صورتش احساس کرد.
چشمانش را باز کرد.
باور نمیکرد.
آیا روح شده بود؟
از تخت پایین آمد.
جلوی آینهی اتاقش ایستاد.
هیچ تصویری در آینه نبود.
هیچ.
و او،
هیچ شده بود.
هیچِ مطلق.
در خلأِ زندگیِ بیروحش،
به نیستیِ کامل تبدیل شده بود.
او زیاد حرف نمیزد.
نه از بیسوادی، نه از بیدردی.
بلکه کلمات را در دلش خاک میکرد،
درست پشتِ لبهای بستهاش.
صبحها که از خواب بیدار میشد،
زبانش را در دهانش نمییافت.
انگار هر شب، یکی از کلماتش را خوابها میدزدیدند.
مردم فکر میکردند مغرور است.
بعضی میگفتند غمگین، بعضی دیگر فقط رد میشدند.
اما شبها،
وقتی در خانه تنها میماند،
با دیوارهایش بلندبلند حرف میزد.
نه از تنهایی،
بلکه برای زنده ماندن.
و هر شب،
یکی از دیوارها کمی نرمتر میشد،
کمی گوش میداد...
تا آنکه یک شب،
از لابهلای آجرها
صدایی آمد:
«منم... منم که همیشه شنیدم، اما هیچوقت جواب ندادم.»
زن لبخند زد،
و برای اولین بار،
کمی گریه کرد.
او شبها میخوابید،
اما رویاهایی که میدید، مال خودش نبود.
خوابِ زنهایی را میدید که هیچوقت ندیده بود،
مردانی را که عاشق نبودند، اما در خواب گریه میکردند.
گاهی از خواب بیدار میشد با بوی سیگار،
در حالی که هرگز سیگار نکشیده بود.
گاهی با طعمِ بوسهای تلخ روی لبهایش،
که نمیدانست از کیست.
به دکتر مراجعه کرد.
دکتر فقط گفت:
«احتمالاً روحت حساس است، یا شاید زیاد تنها هستی.»
اما او میدانست،
هر شب بهجای خودش،
کسی دیگر خواب میدید.
و او باید آن خواب را زندگی کند.
یک شب خوابِ یک مرگ را دید،
و فردا صبح، با سردیِ کفِ زمین بیدار شد،
نه خودش،
نه مرده،
نه زنده،
بلکه فقط حاملِ یک رویا
که به آخرِ خط رسیده بود.
از آن شب به بعد، دیگر نخوابید.
و دنیا برایش آرام شد.
نه چون خواب ندید،
بلکه چون دیگر کسی،
او را برای خواب دیدن انتخاب نکرد.
داستان چهارم: ساعت دیواری
هر شب، ساعت دوازده،
ساعت دیواری از تیکتاک میافتاد.
نه باتریاش تمام شده بود،
نه خراب شده بود.
فقط دیگر نمیخواست ادامه دهد.
صاحبخانه اول فکر میکرد توهّم است.
اما هر شب، رأسِ دوازده، عقربهها میایستادند
و اتاق پر از سکوت میشد،
نه سکوتی آرام،
بلکه سکوتی که در آن انگار کسی نفس نمیکشید.
شبی کنجکاو شد.
ساعت را از دیوار پایین آورد.
در پشت آن، یادداشتی بود:
در این خانه، زمان دیگر نمیگذرد.
تو سالهاست مردهای، فقط هنوز نفهمیدهای.
ساعت را دوباره روی دیوار گذاشت.
نشست.
و منتظر ماند.
دوازده و یک دقیقه،
ساعت دوباره شروع به کار کرد.
اما دیگر تیکتاک نمیکرد،
بلکه صدایی آهسته از درونش میآمد:
«تو... تو... تو...»