
بخش شانزدهم – اداره آگاهی تهران – دفتر کارآگاه ویژه پرونده
ــ خب، سرکار حسینی، چی شد؟
+ قربان، از طریق دوربینهای اطراف فروشگاه شماره پلاک موتورسیکلت مشخص شد.
ــ مالکش رو پیدا کردین؟
+ بله، قربان. ولی باور نمیکنید.
ــ خب بگو تا باورم بشه.
+ موتور به اسم خود مرحوم، گیتی .ع، ثبت شده.
ــ یعنی چی؟ یعنی خودش موتور داشته؟
+ احتمالاً خودش سوار بوده.
ــ پس الان موتور کجاست؟
+ با اجازهتون، با خواهرش تماس میگیرم.
(تماس برقرار میشود)
ــ خانم امانی؟
+ بله، خودم هستم.
ــ از اداره آگاهی تماس میگیرم.
+ بله، بفرمایید سرکار، خبری شده؟
ــ بله، خبر عجیبی داریم.
+ وای، قلبم تند تند میزنه، چی شده؟
ــ نگران نباشید. شما میدونستید خواهرتون موتور سنگین داشته؟
+ گیتی؟ نه، فقط عاشق موتورسواری بود. یادم نمیاد خریده باشه. اگه هم خریده باشه، من ندیدم.
ــ ولی گفتید عاشق موتورسواری بوده.
+ آره، چند بار با هم رفتیم شیان. سوار موتور پسرها میشد و حرکاتی میزد که همه رو حیرتزده میکرد.
ــ یعنی وارد بوده؟
+ استاد بود.
ــ خوبه. سؤال دیگه: غیر از این سوئیت، جایی دیگهای بود که گاهی میرفت؟
+ نه. یا خونهی خودش بود یا خونهی ما. بیشتر وقتش صرف تمرین نمایش و ورزش میشد. وقت بیکاریم میاومد خونهی ما، نقش دلقک بازی میکرد، میخندوند ما رو.
ــ هیچ وقت نشانهای از ناامیدی یا افسردگی درش دیدید؟
+ نه، فقط همیشه دلقکهایی که طراحی میکرد، غمگین بودن.
ــ ممنون. مزاحم نمیشم.
(تماس تمام میشود)
کارآگاه گوشی را قطع کرد و رو به معاونش گفت:
ــ باید دنبال موتور بگردیم. شاید سرنخی پیدا بشه.
+ کجا دنبالش بگردیم؟
ــ توی پارکینگهای اطراف محل کارش و محل زندگیش. مدل موتور و شمارهاش رو که داریم؟
+ بله، موتور نیمهسنگین کاواساکی، مدل ۲۰۲۲.
ــ برو ببینم چی کار میکنی. حکم تفتیش نمیخوای، خودت با اون هیبتت حکم قضایی هستی. سبیلت رو ببینن، خودشون عقب میرن. برو جوون
بخش هفدهم ــ موتور در حیاط خلوت قدیمی
دو روز از جستوجوی اداره آگاهی برای یافتن موتور نیمهسنگین کاواساکی گذشته بود، اما خبری از آن نبود. مأموران همه پارکینگهای اطراف محل کار و منزل گیتی را گشته بودند، بینتیجه.
کارآگاه با مدیر سالن نمایش تماس گرفت:
ــ شما انبار یا پارکینگ قدیمیای دارید که مدتیه استفاده نشده؟
+ یه حیاط خلوت پشت سالن هست. چون چند بار دزدی شده بود، در انبار رو جوشکاری کردیم. از کوچه پشتی هم یه در آهنی داره که سالهاست کسی سر نزده. اگه خواستید، بیاید دم سالن، با هم میریم.
کارآگاه، معاونش و دو مأمور دیگر راهی سالن پلمپشده شدند. آژیرکشان از ترافیک گذشتند و به محل رسیدند. مدیر سالن منتظرشان بود.
ــ بیاید، این کوچه پشتیه.
بعد از چند پیچ و کوچه، به در قرمز زنگزدهای رسیدند. کارآگاه نگاهی به قفل انداخت:
ــ این قفل خیلی قدیمی نیست...
مأمور با دستکش مخصوص قفل را باز کرد. وارد حیاط خلوت شدند. تاریک و ساکت بود.
ــ چرا اینجا انقدر تاریکه؟
یکی از مأموران چراغقوه موبایلش را روشن کرد. چند قدم جلوتر، کلید برق روی دیوار بود. با زدن کلید، حیاط روشن شد.
و آنجا بود.
موتور نیمهسنگین کاواساکی، نو و تمیز، با روکشی پارچهای رویش. کارآگاه پارچه را آرام کنار زد. کلاه کاسکت هنوز روی فرمان بود، و یک کیف مشکی به دسته آویزان.
کیف را برداشت. داخلش چند سند، زنجیر طلا، انگشتر با طرح سر اسکلت و نامهای خطاب به "خواهر عزیزم" بود.
ــ همهجارو دقیق بگرد. کیف رو انگشتنگاری کامل کن. خود موتور، کلاه و کیف رو بیار اداره. کیف رو هم مستقیم بده دست من.
مأمور سرتکان داد.
کارآگاه به مدیر سالن گفت:
ــ ممنون از همکاریتون. لطفاً تا اطلاع ثانوی چیزی از این موضوع به کسی نگید.
بعد، به کوچه برگشت، سوار ماشین شد و با آژیر به سمت اداره حرکت کرد.

بخش هجدهم ــ آنچه که خواهرش نمیدانست
غروب همان روز، کارآگاه به اداره آگاهی برگشت. مستقیم رفت سراغ معاونش:
ــ کیف مشکی رو آوردین؟
+ بله قربان. محتویاتش رو بررسی کردیم؛ چیز خاصی جز همون وسایل نبود: سند موتور، بیمهنامه، کارت بانکی، دفترچه حساب، اجارهنامه سوییت، زنجیر طلا، انگشتر و... یه نامه.
ــ نامه؟
+ بله، داخل یه پاکت جدا بود. روی پاکت نوشته شده: «برای خواهر عزیزتر از جانم».
کارآگاه لحظهای مکث کرد، بعد گوشی را برداشت:
ــ بله، خودمم. بله، لطفاً همراهیشون کنین بیان دفتر من.
چند دقیقه بعد، خانم امانی با چشمانی قرمز و متورم وارد دفتر شد. کارآگاه به مأمور همراه اشاره کرد که بیرون برود.
ــ سلام. بشینید لطفاً.
پاکت را از کشوی میزش درآورد.
ــ خواهرتون این نامه رو نوشته. اگر بخواید، میتونم براتون بخونم.
امانی با صدایی گرفته گفت:
+ نمیتونم... نه الان...
دستهایش میلرزید. اشک در چشمهایش حلقه زد.
کارآگاه لحظهای صبر کرد، بعد گفت:
ــ باشه، با اجازهتون، من میخونم.
پاکت را باز کرد و با صدایی آرام شروع به خواندن کرد:
مریم عزیزم،
خواهر قشنگ و مهربونم، ای عزیزتر از جانم...
میدونم وقتی این نامه به دستت برسه، دیگه پیشت نیستم. باور کن تمام تلاشم رو کردم که از زندگی لذت ببرم، ولی نشد. نه تئاتر، نه کار، نه حتی موتورسواری، هیچکدوم نتونست منو به این دنیا وابسته کنه.
تنها چیزی که باعث میشد بمونم، تو بودی.
کنارت آرامش داشتم. ولی کمکم از این وابستگی میترسیدم.
میترسیدم مزاحم زندگیت باشم.
همهجا با من بودی، همیشه لبخند میزدی...
ولی میدونستم یهجایی باید رها بشی.
یهجایی باید آزاد بشی از این خواهر دلقک غمگینت...
تصمیم گرفتم توی همون نمایش، زندگی دلقک رو تموم کنم.
همه وسایل رو برات گذاشتم:
زنجیر، انگشتر، حساب بانکی، سوییت، موتور...
همش مال توئه.
فرصت نشد به اسمت بزنم، ولی برای تو بود.
از اون بالا حواسم بهت هست،
همیشه.
خداحافظ، زیباترین خواهر دنیا.گیتی

بخش نوزدهم (پایانی)
فردای روشن شدن علت مرگ گیتی .ع، اداره آگاهی بیانیهای رسمی منتشر کرد. در آن توضیح داده شد که مرگ این دختر هنرمند، عمدی نبوده و به انتخاب شخصی خودش انجام شده. درخواست شد از انتشار شایعات و گمانهزنیها خودداری شود.
خانم امانی، با مجوز پزشکی قانونی، مراحل کفن و دفن خواهرش را آغاز کرد. خانواده، دوستان نزدیک، همکاران سالن تئاتر، هنرمندان، و حتی گروهی از موتورسوارانی که گیتی در روزهای تعطیل با آنها روی تپهها تمرین میکرد، همه آمده بودند.
در گوشهای از مراسم، مردی با لباس سیاه، دور از جمع، بیحرکت ایستاده بود. فرهاد بود. چشمانش گود افتاده، ریش نتراشیده، لبهای خشک و چسبیده بههم.
در پایان مراسم، یکی از موتورسوارها به مریم نزدیک شد:
ــ من شما رو از نزدیک نمیشناسم، ولی گیتی همیشه از شما حرف میزد.
میگفت «آبجیجونم»...
میگفت فقط کنار تو احساس زندهبودن داره.
وقتی موتورسواری میکرد، میگفت "اگه یه روز نیومدم، بدون آبجیجونم صدام نکرده."
اون عاشق شما بود... نه من، نه تئاتر، نه هیچکس دیگه براش مثل شما نبود.
مریم اشک در چشم، فقط سر تکان داد.
جمعیت کمکم رفت.
فقط مریم، مادر، پدر و چند نفر دیگر ماندند.
فرهاد نزدیک شد.
مریم نگاهش کرد.
بیهیچ کلمهای، با اشاره دست، او را دعوت کرد.
فرهاد آرام کنار مزار نشست، گلها را لمس کرد، و با صدایی لرزان گفت:
ــ باورت میشه هنوز فکر میکنم الانه که صداتون بلند شه؟
که بگه «من مردم؟ جدی؟»
مریم مقابلش روی زمین نشست:
ــ تو باعث شدی حس کنم مقصرم.
از خودم بدم میاد... از تو هم... ولی نه همیشه...
نمیدونم باید ببینمت یا فراموشت کنم...
میبینمت، دلم برای گیتی تنگ میشه.
نمیبینمت، از غصه میپوسم.
فرهاد قطره اشکی را از گونهاش پاک کرد و گفت:
ــ شاید یه روزی آرومتر شد... شاید.
او دستش را دراز کرد.
ــ پاشو بریم. ماشین آوردم. مامان و بابات خیلی خستن.
مریم دستش را گذاشت در دست فرهاد.
بلند شدند، خاک از لباس تکاندند، و آرام به سمت ماشین رفتند.
سکوت، میان صدای رفتوآمد ماشینها، سنگین بود.
اما در دل مریم، نامهای مدفون شده بود؛
نامهای که هیچوقت به کسی نشان نداد،
اما هر بار مرورش کرد، صدای خندهی دلقکی غمگین در ذهنش زنده میشد...
پایان
تهران، مهر ۱۴۰۳