
قسمت اول
قسمت دوم
بخش دهم – اداره آگاهی تهران
کارآگاه از اداره مخابرات درخواست کرد تا مالک شمارهای که روی کاغذ پیدا شده بود را شناسایی کنند. اما اطلاعات ثبتشده با شماره ملی مطابقت نداشت. تنها توانستند دو پیامک بدون متن را رهگیری کنند که از این خط به یک شماره خاص ارسال شده بود. همچنین چند بار تماس بین این دو شماره برقرار شده بود.
بررسیها نشان داد این شماره متعلق به یک فروشگاه دارویی در خیابان ناصرخسرو است.
از همان روز اول، کارآگاه به رفتار خانم امانی مشکوک شده بود، اما چیزی بروز نداد و یک مأمور نامحسوس را برای پیگیری رفتوآمدهای او تعیین کرد. کارآگاه شخصاً به فروشگاه دارویی رفت. ابتدا فروشنده منکر هرگونه پیام یا تماس شد، اما وقتی پرینت تماسها را دید، ناچار شد اعتراف کند:
ــ آقایی از ما یک سم قوی خواست. گفت در ویلایش حیوانات موذی زیاد شده و برای از بین بردن آنها میخواهد.
+ این سم برای انسان خطرناک است؟
ــ خیلی زیاد. کشنده است.
+ چطور بدون مشخصات، سم را تحویل دادید؟
ــ یک موتوری با کلاه کاسکت آمد. پول نقد داد و سم را گرفت.
+ چهرهاش را به خاطر دارید؟
ــ نه، ولی یک انگشتر خاص با طرح جمجمه در دستش داشت.
کارآگاه دستور داد که فروشنده و کارمندان فعلاً از تهران خارج نشوند.
بخش یازدهم – روزنامه از اداره آگاهی جلوتر است
تیتر روزنامه: «رد پای یک آشنا در مرگ دختر هنرمند، گیتی .ع»
کارآگاه با دفتر روزنامه تماس گرفت و از سردبیر توضیح خواست. سردبیر تماس را به خبرنگار ارجاع داد. کارآگاه گفت:
ــ اگر مدرکی دارید و پنهان میکنید، متهم هستید. اگر هم صرفاً از روی حدس چنین تیتری زدهاید، باید فوراً تمام نسخههای روزنامه امروز را جمعآوری کنید. یک ساعت بیشتر فرصت ندارید. نسخهی آنلاین هم باید حذف شود.
روزنامه بلافاصله دست بهکار شد. خوشبختانه نسخهها هنوز در سطح شهر توزیع نشده بودند و اکثرشان برای بازیافت بازگردانده شدند.
یک ساعت بعد، کارآگاه دوباره تماس گرفت:
ــ این فقط یک هشدار بود. امنیت روانی جامعه را بازیچه نکنید. اگر خبری باشد، خودمان اعلام میکنیم. دخالت بیجا نکنید.
بخش دوازدهم – بازگشت امانی
خانم امانی که با عصبانیت از کافه رفته بود، دقایقی بعد بازگشت. خود را قانع کرده بود که کاری نکرده و دلیلی برای عذاب وجدان ندارد.
پلهها را بالا رفت. پسر هنوز آنجا بود:
ــ دیدی برگشتی؟
+ من که کاری نکردم، ولی تو... تو گفتی «از سر راه بردارش».
ــ من فقط حرف زدم، منظوری نداشتم.
+ ولی گیتی مرده! اون شب وقتی روی صحنه با نگاهش کمک میخواست، از اون روز به بعد آروم ندارم.
ــ تو زیادی درگیرش شدی. حتی داری میری اداره آگاهی؟
+ آره. باید بدونم واقعاً چه اتفاقی افتاده.
کارآگاه که او را زیر نظر داشت، گفت:
ــ چه بهتر. بذار خودش بیاد. ببینیم چی میگه.
بخش سیزدهم – بازجویی خانم امانی
اداره آگاهی تهران
خانم امانی با هماهنگی وارد دفتر کارآگاه شد. بعد از احوالپرسی، روی صندلی نشست و جرعهای آب نوشید.
ــ من همیشه همراه گیتی بودم، از تمرینهاش تا اجراها. تا اینکه فرهاد وارد زندگیمون شد.
اون به گیتی علاقه داشت، ولی گیتی اهل این حرفها نبود. خودش گفت وقت این بازیها رو نداره.
ولی من... از فرهاد خوشم اومد.
فرهاد بهم گفت گیتی عاشقمه، ولی خجالت میکشه بگه. گفت مهر تو به دلم نشسته. من هم باور کردم.
گیتی اما همیشه با خنده از این داستانها رد میشد.
یه بار فرهاد گفت: «یه جوری از سر راه برش دار.»
منم اول نفهمیدم یعنی چی.
بعدها که دیدم گیتی بیتفاوت رفتار میکنه، شک کردم. فکر کردم داره منو بازی میده.
همه وسایل دکور، حتی یخچال سبک، گلدانها، بطریها... همه رو خودش آورد.
اون شب با هم قفل در رو زدیم و رفتیم.
کارآگاه پرسید:
ــ چیزی دیگه برای گفتن داری؟

بخش چهاردهم – خودم خواستم؟
کارآگاه:
ــ منظور فرهاد از «برداشتن گیتی از سر راه» چی بود؟
امانی:
+ نمیدونم. امروز هم ازش پرسیدم، فقط خندید...
ــ احتمالاً امروز خودش اینجا خواهد بود.
+ من از مرگ گیتی شوکه شدم. حس میکردم شاید خواسته یا ناخواسته باعثش بودم. ولی فرهاد گفت: «مگه تو کاری کردی؟»
ــ حسادت میتونه آدم رو تا مرز جنون ببره. به گیتی حسادت کردی؟
+ نه! فقط فکر کردم اگه گیتی نخوادش، من دوستش داشته باشم.
کارآگاه تلفن جواب داد:
ــ خوبه، بیارینش اتاق بازجویی. منم الان میام.
و با لبخند گفت:
ــ خب، جناب دونژوان قلابی هم اومد. ببینیم چی میگه.
بخش پانزدهم – بازجویی فرهاد
اداره آگاهی تهران – اتاق بازجویی
افسر:
+ خودتو معرفی کن.
ــ فرهاد. م هستم.
+ شغلت؟
ــ بیکار. درآمدم از پدرمه.
+ چند سالته؟
ــ ۲۸.
+ گیتی رو از کجا میشناسی؟
ــ چند بار تئاترهاشو دیدم. بهواسطه خواهرزادهام که دانشجوی هنره.
افسر:
+ چرا از گیتی خوشت اومد؟
ــ دختر جذابی بود، قد و صداش عالی بود. ولی مغرور بود.
+ چون تو رو رد کرد؟
ــ خب من چی کم داشتم؟
افسر ادامه داد:
+ چند بار مزاحمش شدی؟
ــ مزاحم نشدم، فقط خواستم مسیر رو باهاش بیام.
+ جوابش چی بود؟
ــ گفت حتی اگر یک سال هر روز ببینی منو، فقط با سکوت جوابتو میدم.
فرهاد ادامه داد:
ــ بعدش بیخیال شدم. تا اینکه خانم امانی بهم پیام داد که: «چرا منو نمیبینی؟ منم هستم.» منم خواستم سرکارش بذارم. گفتم گیتی عاشقمه. امانی باور نکرد. گفت گیتی همه چیزشو بهم میگه. از دهنم پرید گفتم: «مزاحم رو از سر راه بردار تا با هم باشیم.»
افسر (با خشم):
+ این شوخی بود؟ چند روز بعد، گیتی مرد! این شوخیه؟
فرهاد ساکت ماند.
افسر داد زد:
+ همکاری کنی به نفعته. حرف بزن!
فرهاد:
ــ من وکیل میخوام...
افسر از اتاق خارج شد.
کارآگاه که شاهد بازجویی بود، گفت:
+ چند ساعت نگهش دارین، تعهد بگیرین از تهران خارج نشه. بعد ولش کنین بره.
پایان قسمت سوم (ادامه دارد...)