
لینک قسمت اول
بخش چهارم –ورود و گزارش پلیس
بلافاصله بعد از حادثه، مدیریت سالن با پلیس تماس میگیرد و مرگ ناگهانی بازیگر روی صحنه، در برابر چشمان تماشاگران را گزارش میدهد.
پلیس با قاطعیت اعلام میکند:
ــ هیچکس حق خروج از سالن را ندارد. همه باید در جای خود بمانند تا بررسیها آغاز شود.
مدیر سالن این دستور را به اطلاع تماشاگران میرساند.
درهای ورود و خروج قفل میشود. تهویه سالن روشن میشود، اما هوا همچنان سنگین است.
صداهای اعتراض آرامآرام از میان جمعیت بلند میشود.
چند دقیقه بعد، مأموران پلیس، عکاس صحنه و انگشتنگار وارد سالن میشوند. سخنگوی آنها با صدایی آرام و جدی میگوید:
ــ خواهش میکنم کمی صبوری کنید. اینجا یک دختر هنرمند، بنا بر دلایلی که هنوز مشخص نیست، جانش را از دست داده. ما موظفیم همه چیز را بررسی کنیم.
پردهها بسته میشوند. پلیس شروع به بررسی میکند.
پس از مدتی، در خروج باز میشود و پلیس از حاضران میخواهد یکییکی خود را معرفی کنند، شغلشان را بگویند و پس از ثبت اطلاعات، سالن را ترک کنند.
فرآیند طول میکشد اما منشی تندنویس پلیس با مهارت بالا همه چیز را ثبت میکند.
سالن کمکم خالی میشود.
تنها یک دختر جوان هنوز نشسته.
با دستمال اشکهایش را پاک میکند.
پلیس:
ــ شما نمیخواید برید منزلتون؟
+ چطور بدون تنها خواهرم برم؟
ــ پس مرحومه، خواهرتون بود؟
+ خواهر تنی نبود. اما همیشه بهم میگفتیم خواهر.
ــ خانوادهای از مرحومه میشناسید؟
+ نه، تنها بزرگ شده بود. هیچکسی رو نداشت.
ــ امکان داره مشکل روحی داشته؟
+ نه. خیلی نرمال بود، توی رفتار و زندگیش.
ــ افسرده نبود؟
+ اتفاقاً خیلی شاد بود.
ــ با شما زندگی میکرد؟
+ نه. توی یه سوییت کوچک، تنها زندگی میکرد.
پلیس تسلیت میگوید و از او میخواهد نام، شماره تماس و آدرس خودش و آدرس منزل گیتی را یادداشت کند.
همان شب، همه عوامل صحنه و پشتصحنه بازجویی میشوند. سالن بهطور موقت پلمپ میشود و جسد گیتی به پزشکی قانونی منتقل میگردد.
از همه خواسته میشود از تهران خارج نشوند و در دسترس بمانند.

بخش پنجم – گزارش پزشکی قانونی
اداره آگاهی – بخش جنایی
کارآگاه مسئول پرونده، گزارشی را که منشی از پزشکی قانونی دریافت کرده بود، میخواند.
علت مرگ: مسمومیت با یک سم بسیار قوی که در مقدار کم با آب درون بطری آب معدنی یخچال ترکیب شده بود.
کارآگاه بار دیگر بازجوییها را مرور کرد.
هیچکس در طراحی صحنههای سهگانه دخالتی نداشت.
زنجیرهایی که از سقف آویزان شده بودند توسط یک کارگر فنی با دریل به لولهای فلزی نصب شده بودند. خودش هم بارها از لوله آویزان شده بود تا اطمینان حاصل شود.
دکور پرده اول و سوم را گیتی شخصاً طراحی کرده بود.
پشت صحنه تنها دو نفر بودند: یکی مسئول موسیقی و یکی نورپرداز از طبقه دوم.
نه روی بطری و نه روی در یخچال هیچ اثر انگشتی نبود.
درِ پشتصحنه قفل بود؛ کسی نمیتوانست وارد شود.
یک دوربین قدیمی صحنهها را ضبط کرده بود.
سیستم بهشدت کند و قدیمی بود. پلیس آن را چندین بار بررسی کرد و هیچ چیز مشکوکی نیافت.
سؤال باقی مانده این بود: چرا و چه کسی؟
کارآگاه تصمیم گرفت سری به خانهی گیتی و خانهی دوستش بزند.

بخش ششم – بازرسی خانه گیتی
کارآگاه با دوست گیتی تماس میگیرد. او در خانهاش، همراه مادرش حضور دارد.
با احترام از او میخواهد که برای بازرسی منزل گیتی همراهشان باشد.
دوست گیتی میپذیرد. پس از تعویض لباس، به همراه کارآگاه و دو مأمور دیگر به خانهی گیتی میرود.
سوییتی کوچک، ساده و مرتب. روی دیوار، عکسی از نوجوانی گیتی، روی قفسهای بالای تخت چند عکس با هنرمندان سینما و کتابهای نمایشنامهنویسی.
بازرسی کامل آغاز میشود. مأموران دستکش دارند و از دوست گیتی خواسته میشود به چیزی دست نزند. انگشتنگاری انجام میشود.
کارآگاه:
ــ شما مرتب همدیگر رو میدیدید؟
+ قبلاً هم پرسیدید. بله، ما از دوران دبیرستان با هم دوست بودیم. اون زمان گیتی با خانوادهای زندگی میکرد که بچه نداشتند. وقتی مستقل شد، کار کرد و دیگه پیش اون خانواده نبود.
ــ دانشگاه نرفت؟
+ نه. بیشتر درآمدش صرف اجارهخونه و خرید کتابهای تئاتر میشد. خودش بهتنهایی آموزش میدید.
ــ دوست یا آشنای دیگهای داشت؟
+ نه که من یادم بیاد.
ــ رابطهای عاطفی؟ دوستپسر؟ نامزد؟
+ با پسرها میونهی خوبی نداشت. هیچوقت نپرسیدم چرا، خودش هم چیزی نگفت.
در همین لحظه، یکی از مأموران از پشت در خبر میدهد که خبرنگار معروف پشت در است.
کارآگاه با ناراحتی میگوید:
ــ الان وقت جواب دادن به خبرنگار نیست.
به دوست گیتی میگوید اگر خسته است روی مبل بنشیند و قول میدهد زود برگردد.

بخش هفتم – بازگشت خبرنگار
خبرنگار، با همان سماجت همیشگی، باز هم ظاهر میشود.
کارآگاه:
ــ باز تو اینجایی؟ هرجا میرم، پیدات میشه!
خبرنگار:
+ سلام رئیس. اینجا رو همینجوری پیدا کردم!
ــ همینجوری؟ داری ما رو تعقیب میکنی؟
+ نه، به خدا!
ــ خب، حالا چی میخوای بدونی؟
+ مرحوم نگین خانم، هنوز توی سردخونهست؟
ــ آره، هنوز بررسیها ادامه داره و در ضمن... هنوز نمیدونم قتل بوده یا خودکشی.
+ اجازه دارم از بیرون خونه عکس بگیرم؟
ــ عکس بگیر. فقط جوّسازی نکن.
خبرنگار میرود. چند عکس از نمای آپارتمان میگیرد.
او قبلاً در روز جهانی تئاتر با گیتی مصاحبه کرده بود.
چند عکس از اجراهای روی صحنه و چند یادداشت کوتاه هم از او داشت.
میخواست با این اطلاعات، گزارشی پرکشش برای هفتهنامه بنویسد.
در خانه گیتی، تحقیقات در حال تمام شدن بود که یکی از مأموران در بین صفحات کتابخانه، کاغذی کوچک تا شده پیدا کرد. روی آن شماره تلفنی نوشته شده بود و جملهای کوتاه:
منتظر تماست هستم.
کاغذ در کیسهای مخصوص قرار گرفت و تحویل کارآگاه شد.
تمام آلبومها، یادداشتها و دستنوشتهها جمعآوری شد و به اداره آگاهی منتقل شد.
دوست صمیمی گیتی، خانم امانی، روی مبل نشسته بود.
ساکت، با نگاهی سنگین، به رفتوآمد مأموران نگاه میکرد
و به خاطرات سالهایی که با گیتی گذرانده بود، فکر میکرد.
کارآگاه چند بار خواست از او بپرسد:
ــ عجیبه... نه در روز حادثه توی سالن، نه در خانه گیتی، نه حتی حالا که توی خونهی خواهرتون هستید، هیچ واکنش احساسی، گریه یا شوکی ازتون ندیدیم...
اما پشیمان شد.
فقط با خودش گفت:
ــ لابد مدلش اینطوریه...

بخش هشتم – ردپایی در روزنامه
خانم امانی روی صندلی کافه نشسته بود و روزنامهها را یکییکی ورق میزد.
چشمش ناگهان به تیتر درشتی در یکی از روزنامههای نیمههنری افتاد؛ تیتر با حروف قرمز و بولد نوشته شده بود:
مرگ یک دختر هنرمند روی صحنه تئاتر، در مقابل چشمان وحشتزده تماشاچیان
در زیر تیتر، تصویری از گیتی .ع چاپ شده بود.
امانی روزنامه را خرید، تا کرد و در کیفش گذاشت.
ساعت را نگاه کرد؛ هنوز تا قرارش وقت داشت.
به کافهای که قرارشان در آن بود رفت. طبقه دوم را که خلوتتر بود، رزرو کرده بود.
گارسون منو را آورد.
ــ لطفاً فعلاً فقط یک بطری آب خنک.
او روزنامه را باز کرد و نگاهی دقیق انداخت.
یک صفحه کامل به گیتی اختصاص داده شده بود.
در آن، بخشهایی از مصاحبه قدیمیاش منتشر شده بود؛ همراه با عکسهایی از اجراهای مختلفش روی صحنه.
عکس نمای خانهاش و گزارشی کوتاه درباره اینکه چطور احتمالاً جلوی تماشاچیان مسموم شده و چند دقیقه بعد جان داده است.
اما چیزی که نگاه امانی را ثابت نگه داشت، جملهای در انتهای مقاله بود:
«آیا هیچکس از آشنایان این بازیگر نیست که پیگیر دلیل مرگش باشد؟ حتی یک دوست؟
شاید ردپای آشنایی در میان باشد.»

بخش نهم – اعتراف در کافه
خیابان سهروردی شمالی – کافه تریای دنج – طبقه دوم
پسر وارد شد، لبخندی زد و گفت:
ــ سلام، خوشگل خانوم من. چطوری؟
+ هیچ خوب نیستم.
ــ معلومه، صورتت لاغر شده.
+ شبها خواب ندارم، جان تو.
ــ فکر گیتی میافته به ذهنت؟
+ دقیقاً.
ــ خودت خواستی.
+ من خواستم؟ من گفتم از سر راه برش داریم؟
ــ امانی جان، روانی نشو... گیتی نشد، تو که هستی.
+ خاک بر سرم کنن، ببین جلو من چی میگی! تو دیوونهای. تو باعث مرگ یه نفر شدی!
ــ کی من کشتم؟!
+ شب و روز بهش فکر میکردی و حالا میگی عین خیالت نیست؟
+ خب خودت خواستی، عزیزم. من غلط کردم... من بیجا کردم.
ــ داد نزن دختر، آروم باش.
گارسون نزدیک میشود:
ــ آقا، سفارشتون؟
ــ دوتا کاپوچینو، لطفاً.
ــ چشم، الساعه.
ــ دستتو بده من.
+ نمیدم! حالم ازت بههم میخوره. پسر هوسباز دروغگو. تو الکی گفتی گیتی عاشقت شده، گیتی هیچوقت اینو نگفت. حتی شمارهتو داد، ولی یه بارم تماس نگرفتم. بینوا گیتی... من چرا خامت شدم؟
دختر شروع به گریه میکند.
ــ یعنی من مقصرم حالا؟ نکنه پای منو بکشی وسط؟ من فقط چند بار به گیتی پیشنهاد دوستی دادم.
+ اون دختر اهل پسر بازی نبود.
ــ تو با اون ناز و کرشمهت اومدی سراغ من، منم گفتم گیتی عاشقمه ولی از تو خجالت میکشه... گفتم بهم گفته دوستت داره.
+ همین حرف لعنتی، منو به هم ریخت.
ــ من از کجا میدونستم این حرف ممکنه اون بیچاره رو نابود کنه؟
+ خودت گفتی از سر راهمون بردار.
ــ گفتم کار خودته...
+ تو فکر کردی گیتی عاشقته و رفتی مسمومش کردی!
ــ به من ربطی نداره. من نقشی تو این داستان ندارم.
گارسون میرسد:
ــ بفرمایید، سفارشتون.
امانی، عصبانی و اشکریزان، زیر لب چند فحش آبدار به پسر میدهد، از پلههای کافه پایین میرود و از کافه خارج میشود.
پایان قسمت دوم (ادامه دارد...)
قسمت سوم را از اینجا بخوان