ویرگول
ورودثبت نام
حمید کردی داریان
حمید کردی داریان
حمید کردی داریان
حمید کردی داریان
خواندن ۸ دقیقه·۲ سال پیش

داستان کوتاه زوزه خاکستری

داستان زوزه خاکستری
داستان زوزه خاکستری

بخش اول: بیابان

از خانه با موتور زپرتی که داشتم، هر صبح زود سر کار می‌رفتم. بعد از خیابان‌های تاریک و آن موقع صبح زود، با تعدادی ماشین‌هایی که بیشترشان اتوبوس بودند (که یا برای شرکت واحد بودند یا سرویس کارکنان شرکت‌ها و کارخانه‌جات)، افراد کمی دیده می‌شدند. من با آن موتور زپرتی گاز می‌دادم و خیابان‌ها را یکی‌یکی طی می‌کردم تا از مسیری که از تهران خارج می‌شدم، وارد جاده‌های فرعی به سمت محل کارم می‌شدم.

در مسیر، ماشین‌ها گاز می‌دادند و از کنارم رد می‌شدند. گاهی هم کامیون‌های بزرگی که بار حمل می‌کردند، آن‌چنان از کنارم رد می‌شدند و گاهی بوقی هم می‌زدند که: «آهای موتوری، بزن کنار، ارباب جاده‌ها داره رد می‌شه!»

عادت کرده بودم به مسیرم و از لبه کناری جاده می‌رفتم. آن روز هوا بسیار سرد بود. لباس گرم پوشیده بودم و حتی دستکش هم دستم بود، ولی کلاهم در ساک بود و یادم رفته بود آن را به‌سر کنم. هر چه در جاده جلوتر می‌رفتم، سوز باد شدیدتر می‌شد. این ساعت باید هوا روشن می‌شد، اما ابرهای تیره و درهم‌برهم در آسمان به‌هم گره خورده بودند و ندا می‌دادند: یا طوفان می‌شود یا تگرگ یا باران خواهد بارید. هنوز فصل برف نیامده بود. به خودم گفتم: «چه دیدی؟ شاید هم برف ببارد.»

تا رسیدن به مقصد که شهرکی صنعتی کوچک بود، مانده بود و دو طرف جاده تا چشم کار می‌کرد، بیابان برهوت بود.

صدای بوق کامیونی افکارم را پراند. آهسته کردم موتوررانی را. از کنارم با سرعت دیوانه‌واری گذشت. ناگهان سرعتش را کم و کمتر کرد و شروع کرد به‌آرامی از لبه جاده رفتن. احساس کردم دیوانه است. از لبه جاده رفتم بیرون و از او جلو زدم و رفتم جلوتر و آهسته می‌راندم. شروع کرد به بوق زدن مکرر. رفتم سمت چپ او و داد زدم: «چرا درست نمی‌ری؟» بوقی زد و گاز داد و رفت. من هم راهم را می‌رفتم. جاده کاملاً برای ما بود. در یک پیچ تند که من پشت او می‌راندم، ناگهان ترمز کرد و من کنترلم یک‌آن از دست رفت و از جاده بیرون رفتم. تا آن‌جا که موتور در خاکی ویراژ می‌داد، پیش رفتم و ناگهان موتور به‌شدت چپ کرد و من هم افتادم روی خاک‌ها.

نگاهم به کامیون بود که رفت و فکر کنم چندین بوق هم زد. من گیج و منگ روی خاک‌ها ولو شدم و متوجه گذشت زمان نشدم. شاید از شدت خوردن به زمین، حالت منگی شدید بهم دست داده بود.

وقتی به‌خودم آمدم،
هوا کاملاً نیمه‌تاریک بود و قطرات درشت باران را روی سر و صورتم احساس می‌کردم...




بخش دوم: سگ‌ها

هیچ‌وقت یاد نگرفتم با سگ‌ها چه رفتاری داشته باشم تا کاری با من نداشته باشند.
در کودکی، یعنی هفت‌هشت‌سالگی که خیابان‌های تهران هنوز می‌شد گفت اکثراً بیابان بود، در یک خیابان فرعی بلند و طولانی که پر از کوچه بود، دو طرف خیابان، و تک‌وتوک در کوچه‌ها خانه‌های یک‌طبقه ساخته بودند و خیابان‌ها هنوز آسفالت نداشتند، سگ‌های علاف گله‌ای با هم حرکت می‌کردند و برای خودشان جولان می‌دادند.

سگ نبودند، هرکدام غولی بودند و گاهی با هم درگیر می‌شدند و گاهی هم به‌خاطر یک ماده‌سگ قدرت‌نمایی می‌کردند.
خیلی‌ها بدون ترس از کنار آن‌ها رد می‌شدند. بعضی‌ها هم از ترس میخ‌کوب می‌شدند.
از سگ‌ها بدم می‌آمد و فکر می‌کنم آن‌ها هم حس می‌کردند احساس مرا.
شاید هم ناخودآگاه که می‌ترسیدم، آن‌ها متوجه می‌شدند.

کم دنبالم نکردند، طوری که یک‌بار از تیر چراغ برق رفتم چند متر بالا و محکم آن را بغل کرده بودم. سگ‌ها زیر و اطراف چراغ برق ایستاده بودند و پارس می‌کردند تا این‌که یک خانواده از آن‌جا رد می‌شدند. آن‌ها را کیش کردند و به من گفتند: «بیا، ما مراقبت هستیم.»

مهمان بودند، و خانم شیک‌پوشی دستم را گرفت و گفت: «پسرم، هر چقدر بترسی، آن‌ها متوجه می‌شن. پس بی‌خیال، از کنارشان رد شو... خودشون ترسو هستن.»
به کوچه ما که رسیدند، گفتم خانه‌ ما وسط این کوچه است.
خانم شیک‌پوش مهربان تا خانه مرا رساند آن شب و برگشت.

از سگ‌ها هیچ خاطره‌ خوبی ندارم و هرچه بیادم مانده، دندان و دهان بزرگ و زبان بزرگ و ردیف دندان‌های تیز آن‌هاست.

***
شدت باران کمتر شد، ولی ریز و پشت هم می‌آمد.
هر چه فکر کردم این‌جا کجاست، من روی زمین افتاده بودم، یادم نیامد که نیامد.
دور تا دور محلی که با لباس خیس ایستاده بودم، سراسر بیابان بود.
آن دورترها رعد و برق به چشم خورد و چند لحظه بعد صدایش آمد.
کاملاً خیس شده بودم. زیپ لباسم را کشیدم بالا و راه افتادم. دقیقاً نمی‌دانستم کجا می‌روم. هیچ موجودی در اطراف دیده نمی‌شد.
حتی نوری یا خانه‌ای یا درختی… هیچ به چشم نمی‌خورد.

چند لحظه که گذشت، از لای ابرهای تیره، نوری به زمین تابید و لحظاتی بیابان کلاً روشن شد.
هیچ چیزی دیده نشد و مانده بودم کدام سمت باید بروم.

دوباره آفتاب را ابرها پوشاندند. گفتم حتماً غروب نزدیک است. باد کمی شدیدتر شد.
احساس کردم آسمان، ابرها را پراکنده کرده، و نم‌نم باران کم و کمتر شد.
غروب آفتاب را در دوردست‌ها به‌وضوح دیدم.
دقایقی که من محو زیبایی غروب آن روز بودم، متوجه گذشت زمان نشدم و بیابان و اطرافم کاملاً تیره و تاریک شد.

همه‌ بیابان گل‌آلود شده بود و به‌سختی می‌توانستم راه بروم.
کفش‌هایم از گل چسبیده به آن‌ها سنگین شده بود و گویا از باتلاق رد می‌شوم.
به آسمان نگاهی انداختم و تک‌وتوک ستاره‌ها را می‌دیدم.
در دورها، یک شهاب‌سنگ با شتاب از آسمان خودش را پرتاب کرد به روی زمین.
محو ستاره‌ها بودم و دنبال راه شیری، دب اکبر و دب اصغر می‌گشتم که صدایی در تاریکی شنیدم.

دقت کردم از کجا می‌آید این صدا...
در تاریکی که هنوز نور ماه زمین را روشن نکرده بود، متوجه چندین چراغ کوچک که این‌ور و آن‌ور می‌رفتند، شدم.
چراغ نبودند...
چشمان چندین سگ بیابان‌گرد بودند که به سمت من می‌آمدند و هر لحظه به من نزدیک‌تر می‌شدند...




بخش سوم: جشنواره سگ‌های گرسنه

نه توان دویدن در آن گل‌ولای داشتم و نه وسیله‌ای برای دفاع از خودم.
نه دوروبرم درختی، دیواری، خانه‌ای بود که بدان‌جا فرار کنم و پناه ببرم.

همیشه به تخیلم این داستان می‌آمد که طعم دندان‌های یک سگ درنده و گرسنه چگونه است...
وقتی می‌درد و استخوان‌ها را ـ هرچه ضعیف‌تر باشد ـ زیر فک و آرواره‌ قوی خود می‌شکند،
و گوشت را از پوست، و از بدن با تمام قدرت و فشار گرسنگی می‌درد
و زیر دندان‌هایش خرد می‌کند
و گوشت را به گلو و معده‌ گرسنه‌اش راهی می‌کند
و استخوان‌های نرم و باریک را قِرچ‌قِرچ خرد می‌کند و می‌جود و نوش جان می‌کند...

و گاهی دست و پایم که این تخیلات را می‌کردم، درد می‌گرفت.
در خیالم، یکی‌یکی بدنم را آش‌ولاش می‌کردند و با میل و اشتها می‌خوردند
و آب دهانشان از اطراف دهان بزرگ‌شان، همچون آبشاری به زمین می‌ریخت...

در حین خوردن بدن بیچاره‌ بنده، چشم‌شان به اطراف بود که مبادا بوی خوشمزه‌ بدن سابق بنده، لاشخورها و کفتارهای مفت‌خور را بکشاند آن‌جا.
واویلا می‌شد... جنگی بین این حیوانات بیابان‌گرد درمی‌افتاد،
بر سر تکه‌های باقیمانده‌اش؛ و لاش‌شده‌ بدن سابق بنده تماشاگر آن جنگ ارتش مفت‌خوران گرسنه بود...

و بدنم به خودش می‌گفت:
کاش خوراکی داشتم می‌خوردم و «راز بقا»ی مجانی تماشا می‌کردم!

**
تخیلاتم کم‌کم واقعیت می‌گیرد.
چندین سگ را در اطرافم می‌بینم.
نمی‌دانم چه چیزی آن‌ها را کشانده این‌جا...
دهان همگی باز است و زبان‌شان دیده می‌شود.
ماه، زمین را کمی روشن کرده.
سگ‌ها رنگ‌به‌رنگ هستند.

هیچ‌کدام چهره‌ مظلومی ندارند.
می‌دانستم عاقبت، از آن‌چه بترسم شاید روزی یا شبی سرم بیاید.

نمی‌دانم چه کار کنم. دایره‌وار ایستاده‌اند و تکان نمی‌خورند.
اگر بگویم پیشاپیش از ترس، شدیداً به بی‌هوش شدن فکر می‌کردم، دروغ نگفته‌ام.
تکان نمی‌توانم بخورم. جفت پاهایم انگار در زمین، با چسب محکمی چسبیده‌اند.
دستانم در جیبم هستند و در جیبم، دستم به شیئی می‌خورد: دسته‌کلیدهایم است.

سگ‌ها انگار هیپنوتیزم شده‌اند... تکان نمی‌خورند.
دستم را از جیبم بیرون می‌آورم و با تمام قدرت، دسته‌کلیدم را پرتاب می‌کنم.
وای...
سگ‌ها آن‌چنان پارس می‌کنند که احساس می‌کنم سر و کله‌ام در دهان بزرگ آن‌هاست
و گوشم از صدای آن‌ها درد می‌گیرد.

نخیر... زرنگ‌ها منتظرند من چه می‌کنم.

پایم را به زور از گل بیرون می‌کشم و قدم کوتاهی می‌زنم.
آن‌ها جلوتر می‌آیند... جلوتر می‌آیند...
طوری که دماغ و دهان‌شان را احساس می‌کنم به دست و پایم می‌خورد
و گرمای بخار دهان‌شان را حس می‌کنم.

به آسمان نگاه می‌کنم و تمام بدنم را شل می‌کنم...
آن‌قدر در این مدت به خودم فشار آورده‌ام که دیگر نایی ندارم.
پاهایم شل می‌شود و روی زمین ولو می‌شوم
و از هوش می‌روم...




بخش چهارم: طعم تلخ دندان‌های قوی سگ‌ها

احساس می‌کنم تمام سگ‌ها دستمال سپید بزرگی به گردن‌شان بسته‌اند و در دست‌شان کارد و چنگال گرفته‌اند و دور تا دور بدن بی‌حس بنده با چشمان گرسنه‌شان نگاهی به من می‌کنند و کارد و چنگال را به هم می‌زنند.
همراه زهرخند چندش‌آوری که از دهان بزرگ‌شان، آبی غلیظ جاری است، بسم‌الله نگفته شروع به دریدن و تکه‌تکه کردن بدن بنده می‌کنند.

قشنگ تیزی دندان‌شان را احساس می‌کنم...
از دستم شروع می‌کنند؛ استخوان‌ها را خرد می‌کنند و می‌دَرَند و می‌کَنند.
رحم هم نمی‌کنند...
این جان دارد که هرکدام یک بخشی از او را گاز می‌گیرند و پاره می‌کنند
و تندتند، نجویده، پایین می‌دهند.

پهلوهایم... چیزی نمانده...
کم‌کم به قلبم می‌رسند و چند سگ با هم، قلبم را از جا می‌کنند
و خام‌خام، خون‌آلود می‌خورند
و دریچه‌های قلبم را می‌جَوَند.

یکی از سگ‌ها تُف می‌کند بیرون و به سمت گلویم که بکر مانده، وحشیانه حمله می‌کند...
و سخت‌ترین قسمت بدنم که سرم باشد، با چشمان وحشت‌زده به آن‌ها نگاه می‌کند
که چطور گلویم را می‌دَرَند
و پاره می‌کنند
و می‌کَنند
و پوست و گوشت را می‌جَوَند.

از گرسنگی زیاد، تندتند می‌خورند.
همگی عجله دارند این بدنِ هیچ‌مانده را تمام کنند.

دیگر هیچ حسی به بدنم ندارم...
گلویم و رابطه‌ مغز و بدنم کلاً از بین رفته.
سر من مانده و نگاه آن سگان گرسنه می‌کند...

چگونه از تمام بدنم، چند استخوان مانده
و استخوان انگشت‌های پا و دستم را پیشاپیش خورده‌اند
و سرم مانده و تا آن‌جا که توانسته بودند، تا چانه‌ام را دریده‌اند و خورده‌اند.

و کمی دورتر، دور هم جمع شدند
و چند آروغ می‌زنند
و نگاهی به استخوان‌های باقیمانده‌ بدنم می‌کنند
و دور می‌شوند...

و چشمانم از دردی که این مدت کشیدم بسته می‌شود
و به خوابی عمیق می‌روم.

پایان.

داستانداستان کوتاهداستانک
۱۳
۶
حمید کردی داریان
حمید کردی داریان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید