
الهه، نه فقط یک دختر جوان، که خواهر تو بود، دختر من بود.
نه فقط نامی در اخبار که تپش زندهی قلب یک خانه بود.
همانی که هر روز با لبخند، با خستگی روی شانهها، برمیگشت؛
برای برادری که بدون او حتی داروهایش را نمیشناخت،
برای مادری که با دیدنش نفس میکشید.
او هر شب با دستهای خالی، اما دلی پر از امید، به خانه میآمد.
و آن شب، آخرین شب بود…
گفت: «دارم میآیم، زود میرسم»
اما نرسید.
و ما نفهمیدیم در آن فاصلهی کوتاه چه بر سرش آمد؛
چه ترسی، چه درد و چه ناامیدی در چشمانش نشست.
و حالا فقط میتوانیم حدس بزنیم که چه لحظهی تلخی بود، آن لحظهی آخر، برای دختری که فقط میخواست زنده بماند.
الهه، نه فقط یک اسم،
که فریادیست از دل تمام مادران؛
فریادی که استخوان را میسوزاند
و شرمیست برای شهری
که دخترانش در راه خانه، به مرگ میرسند.
این جنایت،
فقط جان یک انسان را نگرفت؛
اعتماد را هم کشت،
امید را هم با خود برد.
و ما ماندهایم با عکسهای بیصدا
و اشکی که هر شب، بیصدا
روی بالش هزاران خانه میچکد.