
همگی سوار ماشین شدیم. ماشین دومی که قرار بود همراهمان باشد، چند دقیقهای بعد به ما رسید. در نقطهای از ابتدای جاده شمال، دوباره به هم پیوستیم. آفتاب شدیدی میتابید، اما بیرون از شیشه، سرمای زهرآلودی در هوا شناور بود؛ انگار آفتاب، بیهوده برای شکست دادن سوز زمستان زور میزد.
آهنگی بیکلام و آرام از بلندگو پخش میشد و فضای ماشین کمحرف و نیمهخواب بود. ترافیک سنگینی نداشتیم. یکی از گوشیها زنگ خورد، و کمی بعد، ماشین دوم هم به ما رسید. با تکان سری از پشت شیشهها سلامی رد و بدل کردیم و راه افتادیم.
نیمساعتی بعد، تابلوی بزرگ و قدیمی رستوران کنار رودخانه نمایان شد. ناچار بودیم مسیر را دور بزنیم و کنار جاده روی سنگریزهها پارک کنیم. هر دو ماشین ایستادند. همه پیاده شدیم، با خنده و بغل و روبوسیِ محرمها.
هوای تازه و نمدار کوهستانی، بوی برگ خیس و چوب پوسیده میداد. به سمت ورودی رستوران حرکت کردیم.
ناگهان صدای قارقار کلاغی بر فراز درختان توجه مرا جلب کرد. ایستادم. کلاغی دیده نمیشد، اما نوری تند از میان شاخهها چون سوزنی سوزان در چشمم نشست. چشم بستم، سرم را پایین آوردم و وقتی دوباره نگاه کردم، دیگر کسی نبود.
رفتم داخل حیاط... خالی بود. نه خانوادهام، نه دوستان.
جایی که واردش شده بودم، همان رستوران نبود. یا... شاید دیگر نبود. سکوت و سرمای غریبی فضا را دربرگرفته بود.
صداها خاموش شده بودند. تختهای چوبی شکسته، پشتیهای پاره، و برگهای خشکیده که تمام زمین را پوشانده بودند، گویی شاهد یک پایان فراموششده بودند. رستوران، دیگر آن مکان پرهیاهو و گرم نبود. همه چیز رنگ زوال گرفته بود.
در دل حیاط، روی دیواری نیمهریخته، یک آینه بزرگ ترکخورده نصب بود. نزدیکش شدم. صورتم را در آن دیدم. ترکهای روی آینه چهرهام را تکهتکه کرده بودند. انگار خودم هم دیگر یکپارچه نبودم.
مسیر پشت سرم عوض شده بود. آن جادهی تازهکِشیده، حالا یک راه باریک خاکی در دل درختان کوتاه بود. با خود گفتم: «حمید، خواب میبینی؟»
خودم را نیشگون گرفتم. درد داشت. پس بیدارم. اما هیچ نشانهای از واقعیت نبود. موبایلم؟ نبود. کارتها؟ هیچکدام در جیبم نبودند.
ترس مثل بادی سرد خزید زیر پوستم. ابرها آفتاب را بلعیدند و باد زوزهکشان پیچید میان شاخهها. کمکم تاریکی همه جا را گرفت...
زیر بارانی سیاه و سنگین ایستاده بودم. قطراتش چون ضربههایی بیرحم، پیاپی بر صورتم فرود میآمدند. ناگهان صدای خندهای بلند از دل تاریکی برخاست.
پیرمردی از دل سایهها بیرون آمد. او را شناختم: خنزرپنزر فروش بوف کور.
در دستش گلدانی قلمکاری شده بود. به من نشانش داد. بر بدنهی گلدان، تصویری کشیده شده بود؛ مردی تنها زیر باران، با نگاهی غمزده. خودم بودم. نقاشی، خامدستانه و تلخ بود، مثل بازتابی در آینهی ترکخورده.
خندید، با دهانی پر از دندانهای زرد و زشت، و گفت:
«هیچکس نیست... حتی خودت هم نیستی...»
دهانم خشک شد. چشم بستم. میخواستم بیدار شوم.
وقتی چشم باز کردم، هنوز خواب بودم. اما در خواب، خودم را دیدم که در گوشهای از همین رستوران، زیر باران خیس و لرزان خوابیدهام. خواستم بیدارش کنم، بیدار شوم. اما هیچکدام از ما بیدار نمیشدیم.
نمیدانم هنوز در کدام خوابم. یا شاید هیچوقت بیدار نبودهام.
در این رستوران کنار رودخانه، که دیگر نه رستوران است، نه کنار رودخانه... تنها چیزی که مانده، منم.
یا تصویری شکسته از من، در آینهای ترکخورده.
پایان.