
امروز که داشتم از اتوبان مدرس به سمت محل دفتر حرکت میکردم به فکر پاس کردن چک فردام بودم و قبلا فکر میکردم چطوریه طرف میگه من حالیم نیست موقع رانندگی وقتی چک داشتم تصادف کردم !! امروز با گوشت و پوستم احساس کردم که چقدر به غیر از خودم روی هیچکسی نباید حساب کنم ...
واقعیت اینه که ساعتها ذهنم در گیر این موضوع بود که این روزها چقدر من دارم چیکار میکنم کارهایی که حتی ذره ایی برام ارزش افزوده نداره و واقعا به هیچ عنوان نمیشه هرچقدر درجا بزنم هم هیچی نمیشه پس وقت من این وسط چی میشه زندگی نکرده این مدت و روزهایی که این شرایط اقتصادی داره جوونی و عمرمون رو ازمون میگیره
رفتم دفتر و نشستم فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که گذشته یک توهمی بیش بیست و بخاطر همین فقط اینده و درامد های بالای 100 میلیون باید ایجاد کنم که تا 6 ماه دیگه این کار رو خواهم کرد