خاطرات تیتر اول زندگی ما انسان ها هستندوزمانی که فراموش شوند ما را به آلزایمری های تبدیل میکنند که به دیگران وابسته اند هر چند بعضی از اتفاقات زندگی را باید ,از صحفه ی روزگار کند,پاره پاره کرد,وتیکه های پاره شده ی آن را آتش زد هرچند شاید همان خاطرات بشوند آتش زیر خاکستر و فقط به مغز ما بستگی داشته باشند که کی ؟و کجا؟یاداوریشان کند.امروز اتفاقی فیلم زندگی ام را مرور می کردم وسر یک اتفاق نه چندان زیبا stopکردم برایتان می نویسمش
سالش را نمیدانم اما کلاس دوم راهنمایی بودم از این که چه طور بود و چه طور گذشت بگذریم. همان اوایل سال دختری را به کلاسمان آوردند که یک سال از ما بزرگ تر بود ,یعنی یک سال رفوزه شده بود ,ولی به گفته ی خودش وناظم مدرسه در امتحانات خرداد ماه شرکت نکرده بود ,برای همین هم مجبور بود سال دوم را یک بار دیگر بخواند به علاوه ی این که دختر شروری بود یعنی معلم ها این طور توصیفش میکردنند.
معلم ادبیاتمان خان اسدی معلم انشایمان هم بود یادم هست آن روز(یکی از روز های همان سال)دوموضوع انشا طرح کرده بود 1 اگر اعضای بدنتان باهم صحبت کنند،موضوع دوم یادم نمی اید فقط می دانم من درباره ی موضوع دوم نوشته بودم وفکر هم می کردم خیلی خوب نوشتم ،زنگ انشا شروع شد ،تعدای از دانش آموزان شروع به خواندن کردند تا نوبت به همان دختر شرور رسید ،موضوعاول را نتخاب کرده بود ،گفت وگو میان چشم هایش را شرح داده بود،آن قدر زیبا نوشته بود که من که نفر بعدی بودم رویم نشد انشایم را بخوانم ،پای تخته رفتم واز ذهن نه چندان خوبم ،جملات نه چندان خوب سر هم کردم .معلم همان لحظه اول متوجه شد ودفتر انشایم را بازرسی کردو گفت((اگر انشای را که نوشتی نخوانی برایت صفر می گذارم))ترجیح دادم نمره ی صفر بگیرم ویادم هست درحالی که اشک گوشه ی چشم هایم بود روی صندلی نشستم.