جنگ واژه ی سفت و سخت است .با شنیدنش هراس مرگ در وجود تک تک افراد قابل شناسایی است،هرچند برای افرادی هم مظهر پیروزی و افتخار است.جنگ همان‌قدر که دلهره آور است عجیب و شگفت انگیز هم هست.جنگ تجربه ی تلخ و شیرین است بین تمام تجربه های دیگر اماگاهی چهره عوض میکند، میشود سلول مهاجمی وبه بدنت حمله میکندوحالا جنگ تن به تن تو با بدنت آغاز میشود واسمش را میگذارند جنگ با سرطان.سرطان دشمن سرسخت وقدری است که باشنیدن اسمش لرزیدن تمام گلوبلول های بدنم را حس می کردم البته این لرز برای زمان قبل بود حالا دیگر آرایش نظامی میگیرند .
پیروزی نهایی هر جنگ متعلق به کشته های آن جنگ است هرچقدر مرگ بیشتر باشد پیروزی قطعی تر است سرطان هم دشمن بی رحمی است چنان برای خود اسم و رسم دست و پا کرده که با شنیدن اسمش چند هزار از سلول های امید می میرند غافل از این که مرگ ارج وقرب بالای نزد ما دارد وبرنده شدن به این. راحتی هاهم نیست درد دارد،گریه داردوبیشتر از همه ترس دارد هرچند بالاتر از مرگ هیچ رنگ دیگری نیست و برای پیروز شدن هیچ راهی جز انسان خوب بودن نداری وحالا بعد از گذشت چند هفته از دیدن یک مستند به جرأت میگویم سرطان هم یک تجربه ی ترش وملس است بین تمام تجربه های دیگر با این تفاوت که به جز دشمنت می تواند معلمت هم باشد?
