سالیان دوری است
نفسهایم بوی کافور میدهد
انتهای درد های بی گاه من
میانِ صدای ترک خورده تو
و
بغض های ورم کرده من
قطارِ سرطان به قلبم رسیده است
ودر کوپه کوپه
سلولهایم ریشه دوانده است
و
درد، طعمِ گسِ خواب را در شقیقه های گیجم پودر میکند
در میانِ لبهایم همهمه میکند
واژه ی دوستت دارم
این روزها همه از من قطع امیدکرده اند
تو
سرطانِ کشنده ای که هر روز درحالِ تکثیری